Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۰۸ - گردانیدن عمر رضی الله عنه نظر او را از مقام گریه کی هستیست به مقام استغراق
(d1-sh108, daftar 1, 24 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2206
    پس عمر گفتش که این زاری تو
    هست هم آثار هشیاری تو

  M1:2207
    راه فانی گشته راهی دیگرست
    زانک هشیاری گناهی دیگرست

  M1:2208
    هست هشیاری ز یاد ما مضی
    ماضی و مستقبلت پردهٔ خدا

  M1:2209
    آتش اندر زن بهر دو تا به کی
    پر گره باشی ازین هر دو چو نی

  M1:2210
    تا گره با نی بود همراز نیست
    همنشین آن لب و آواز نیست

  M1:2211
    چون بطوفی خود بطوفی مرتدی
    چون به خانه آمدی هم با خودی

  M1:2212
    ای خبرهات از خبرده بی‌خبر
    توبهٔ تو از گناه تو بتر

  M1:2213
    ای تو از حال گذشته توبه‌جو
    کی کنی توبه ازین توبه بگو

  M1:2214
    گاه بانگ زیر را قبله کنی
    گاه گریهٔ زار را قبله زنی

  M1:2215
    چونک فاروق آینهٔ اسرار شد
    جان پیر از اندرون بیدار شد

  M1:2216
    همچو جان بی‌گریه و بی‌خنده شد
    جانش رفت و جان دیگر زنده شد

  M1:2217
    حیرتی آمد درونش آن زمان
    که برون شد از زمین و آسمان

  M1:2218
    جست و جویی از ورای جست و جو
    من نمی‌دانم تو می‌دانی بگو

  M1:2219
    حال و قالی از ورای حال و قال
    غرقه گشته در جمال ذوالجلال

  M1:2220
    غرقه‌ای نه که خلاصی باشدش
    یا به جز دریا کسی بشناسدش

  M1:2221
    عقل جزو از کل گویا نیستی
    گر تقاضا بر تقاضا نیستی

  M1:2222
    چون تقاضا بر تقاضا می‌رسد
    موج آن دریا بدینجا می‌رسد

  M1:2223
    چونک قصهٔ حال پیر اینجا رسید
    پیر و حالش روی در پرده کشید

  M1:2224
    پیر دامن را ز گفت و گو فشاند
    نیم گفته در دهان ما بماند

  M1:2225
    از پی این عیش و عشرت ساختن
    صد هزاران جان بشاید باختن

  M1:2226
    در شکار بیشهٔ جان باز باش
    همچو خورشید جهان جان‌باز باش

  M1:2227
    جان‌فشان افتاد خورشید بلند
    هر دمی تی می‌شود پر می‌کنند

  M1:2228
    جان فشان ای آفتاب معنوی
    مر جهان کهنه را بنما نوی

  M1:2229
    در وجود آدمی جان و روان
    می‌رسد از غیب چون آب روان

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai