Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۶ - نصیحت کردن مرد مر زن را کی در فقیران به خواری منگر و در کار حق به گمان کمال نگر و طعنه مزن در فقر و فقیران به خیال و گمان بی‌نوایی خویشتن
(d1-sh116, daftar 1, 23 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2349
    گفت ای زن تو زنی یا بوالحزن
    فقر فخر آمد مرا بر سر مزن

  M1:2350
    مال و زر سر را بود همچون کلاه
    کل بود او کز کله سازد پناه

  M1:2351
    آنک زلف جعد و رعنا باشدش
    چون کلاهش رفت خوشتر آیدش

  M1:2352
    مرد حق باشد بمانند بصر
    پس برهنه به که پوشیده نظر

  M1:2353
    وقت عرضه کردن آن برده‌فروش
    بر کند از بنده جامهٔ عیب‌پوش

  M1:2354
    ور بود عیبی برهنه‌ش کی کند
    بل بجامه خدعه‌ای با وی کند

  M1:2355
    گوید این شرمنده است از نیک و بد
    از برهنه کردن، او از تو رمد

  M1:2356
    خواجه در عیبست غرقه تا به گوش
    خواجه را مالست و مالش عیب‌پوش

  M1:2357
    کز طمع عیبش نبیند طامعی
    گشت دلها را طمعها جامعی

  M1:2358
    ور گدا گوید سخن چون زر کان
    ره نیابد کالهٔ او در دکان

  M1:2359
    کار درویشی ورای فهم تست
    سوی درویشی بمنگر سست سست

  M1:2360
    زانک درویشان ورای ملک و مال
    روزیی دارند ژرف از ذوالجلال

  M1:2361
    حق تعالی عادلست و عادلان
    کی کنند استم‌گری بر بی‌دلان

  M1:2362
    آن یکی را نعمت و کالا دهند
    وین دگر را بر سر آتش نهند

  M1:2363
    آتشش سوزا که دارد این گمان
    بر خدا و خالق هر دو جهان

  M1:2364
    فقر فخری از گزافست و مجاز؟
    نه هزاران عز پنهانست و ناز

  M1:2365
    از غضب بر من لقبها راندی
    یارگیر و مارگیرم خواندی

  M1:2366
    گر بگیرم برکنم دندان مار
    تاش از سر کوفتن نبود ضرار

  M1:2367
    زانک آن دندان عدو جان اوست
    من عدو را می‌کنم زین علم دوست

  M1:2368
    از طمع هرگز نخوانم من فسون
    این طمع را کرده‌ام من سرنگون

  M1:2369
    حاش لله طمع من از خلق نیست
    از قناعت در دل من عالمیست

  M1:2370
    بر سر امرودبن بینی چنان
    زان فرودآ تا نماند آن گمان

  M1:2371
    چون که بر گردی تو سرگشته شوی
    خانه را گردنده بینی و آن توی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai