Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۴ - در معنی آنک مرج البحرین یلتقیان بینهما برزخ لا یبغیان
(d1-sh124, daftar 1, 33 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2577
    اهل نار و خلد را بین هم دکان
    در میانشان برزخ لایبغیان

  M1:2578
    اهل نار و اهل نور آمیخته
    در میانشان کوه قاف انگیخته

  M1:2579
    همچو در کان خاک و زر کرد اختلاط
    در میانشان صد بیابان و رباط

  M1:2580
    همچنانک عقد، دَر دُر و شبه
    مختلط چون میهمان یک‌شبه

  M1:2581
    بحر را نیمیش شیرین چون شکر
    طعم شیرین رنگ روشن چون قمر

  M1:2582
    نیم دیگر تلخ همچون زهر مار
    طعم تلخ و رنگ مظلم همچو قار

  M1:2583
    هر دو بر هم می‌زنند از تحت و اوج
    بر مثال آب دریا موج موج

  M1:2584
    صورت بر هم زدن از جسم تنگ
    اختلاط جانها در صلح و جنگ

  M1:2585
    موجهای صلح بر هم می‌زند
    کینه‌ها از سینه‌ها بر می‌کند

  M1:2586
    موجهای جنگ بر شکل دگر
    مهرها را می‌کند زیر و زبر

  M1:2587
    مهر تلخان را به شیرین می‌کشد
    زانک اصل مهرها باشد رشد

  M1:2588
    قهر شیرین را به تلخی می‌برد
    تلخ با شیرین کجا اندر خورد

  M1:2589
    تلخ و شیرین زین نظر ناید پدید
    از دریچهٔ عاقبت دانند دید

  M1:2590
    چشم آخربین تواند دید راست
    چشم آخُربین غرورست و خطاست

  M1:2591
    ای بسا شیرین که چون شکر بود
    لیک زهر اندر شکر مضمر بود

  M1:2592
    آنک زیرک تر، به بو بشناسدش
    و آن دگر چون بر لب و دندان زدش

  M1:2593
    پس لبش ردش کند پیش از گلو
    گرچه نعره می‌زند شیطان کلوا

  M1:2594
    و آن دگر را در گلو پیدا کند
    و آن دگر را در بدن رسوا کند

  M1:2595
    وان دگر را در حدث سوزش دهد
    ذوق آن زخم جگردوزش دهد

  M1:2596
    وان دگر را بعد ایام و شهور
    وان دگر را بعد مرگ از قعر گور

  M1:2597
    ور دهندش مهلت اندر قعر گور
    لابد آن پیدا شود یوم النشور

  M1:2598
    هر نبات و شکری را در جهان
    مهلتی پیداست از دور زمان

  M1:2599
    سالها باید که اندر آفتاب
    لعل یابد رنگ و رخشانی و تاب

  M1:2600
    باز تره در دو ماه اندر رسد
    باز تا سالی گل احمر رسد

  M1:2601
    بهر این فرمود حق عز و جل
    سورة الانعام در ذکر اجل

  M1:2602
    این شنیدی مو بمویت گوش باد
    آب حیوانست خوردی نوش باد

  M1:2603
    آب حیوان خوان مخوان این را سخن
    روح نو بین در تن حرف کهن

  M1:2604
    نکتهٔ دیگر تو بشنو ای رفیق
    همچو جان او سخت پیدا و دقیق

  M1:2605
    در مقامی هست هم این زهر مار
    از تصاریف خدایی خوش‌گوار

  M1:2606
    در مقامی زهر و در جایی دوا
    در مقامی کفر و در جایی روا

  M1:2607
    گرچه آنجا او گزند جان بود
    چون بدینجا در رسد درمان بود

  M1:2608
    آب در غوره ترش باشد ولیک
    چون به انگوری رسد شیرین و نیک

  M1:2609
    باز در خم او شود تلخ و حرام
    در مقام سرکگی نعم الادام

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai