Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۴۱ - کبودی زدن قزوینی بر شانه‌گاه صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن
(d1-sh141, daftar 1, 32 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2989
    این حکایت بشنو از صاحب بیان
    در طریق و عادت قزوینیان

  M1:2990
    بر تن و دست و کَتَف‌ها بی‌گزند
    از سر سوزن کبودیها زنند

  M1:2991
    سوی دلاکی بشد قزوینیی
    که کبودم زن بکن شیرینیی

  M1:2992
    گفت چه صورت زنم ای پهلوان
    گفت برزن صورت شیر ژیان

  M1:2993
    طالعم شیرست نقش شیر زن
    جهد کن رنگ کبودی سیر زن

  M1:2994
    گفت بر چه موضعت صورت زنم
    گفت بر شانه گهم زن آن رقم

  M1:2995
    چونک او سوزن فرو بردن گرفت
    درد آن در شانه‌گه مسکن گرفت

  M1:2996
    پهلوان در ناله آمد کای سنی
    مر مرا کشتی چه صورت می‌زنی

  M1:2997
    گفت آخر شیر فرمودی مرا
    گفت از چه عضو کردی ابتدا

  M1:2998
    گفت از دمگاه آغازیده‌ام
    گفت دم بگذار ای دو دیده‌ام

  M1:2999
    از دُم و دُمگاه شیرم دَم گرفت
    دُمگه او دَمگهم محکم گرفت

  M1:3000
    شیر بی‌دُم باش گو ای شیرساز
    که دلم سستی گرفت از زخم گاز

  M1:3001
    جانب دیگر گرفت آن شخص زخم
    بی‌محابا و مواسایی و رحم

  M1:3002
    بانگ کرد او کین چه اندامست ازو
    گفت این گوشست ای مرد نکو

  M1:3003
    گفت تا گوشش نباشد ای حکیم
    گوش را بگذار و کوته کن گلیم

  M1:3004
    جانب دیگر خلش آغاز کرد
    باز قزوینی فغان را ساز کرد

  M1:3005
    کین سوم جانب چه اندامست نیز
    گفت اینست اِشکمِ شیر ای عزیز

  M1:3006
    گفت تا اشکم نباشد شیر را
    گشت افزون درد کم زن زخمها

  M1:3007
    خیره شد دلاک و پس حیران بماند
    تا بدیر انگشت در دندان بماند

  M1:3008
    بر زمین زد سوزن از خشم اوستاد
    گفت در عالم کسی را این فتاد؟

  M1:3009
    شیر بی‌دُم و سَر و اِشکم کی دید
    این‌چنین شیری خدا خود نافرید

  M1:3010
    ای برادر صبر کن بر درد نیش
    تا رهی از نیش نفس گبر خویش

  M1:3011
    کان گروهی که رهیدند از وجود
    چرخ و مهر و ماهشان آرد سجود

  M1:3012
    هر که مُرد اندر تن او نفس گبر
    مر ورا فرمان برد خورشید و ابر

  M1:3013
    چون دلش آموخت شمع افروختن
    آفتاب او را نیارد سوختن

  M1:3014
    گفت حق در آفتاب منتجم
    ذکر تزاور کذی عن کهفهم

  M1:3015
    خار جمله لطف چون گل می‌شود
    پیش جزوی کو سوی کل می‌رود

  M1:3016
    چیست تعظیم خدا افراشتن
    خویشتن را خوار و خاکی داشتن

  M1:3017
    چیست توحید خدا آموختن
    خویشتن را پیش واحد سوختن

  M1:3018
    گر همی‌خواهی که بفروزی چو روز
    هستی همچون شب خود را بسوز

  M1:3019
    هستیت در هستِ آن هستی‌نواز
    همچو مس در کیمیا اندر گداز

  M1:3020
    در من و ما سخت کردستی دو دست
    هست این جمله خرابی از دو هست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai