Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۶ - متابعت نصاری وزیر را
(d1-sh16, daftar 1, 38 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:374
    دل بدو دادند ترسایان تمام
    خود چه باشد قوّت تقلیدِ عام

  M1:375
    در درون سینه مِهرش کاشتند
    نایبِ عیسیش می‌پنداشتند

  M1:376
    او به سِر دجّال یک چشم لعین
    ای خدا فریاد رَس نعم المُعین

  M1:377
    صد هزاران دام و دانه‌ست ای خدا
    ما چو مرغانِ حریص بی‌نوا

  M1:378
    دم بدم ما بستهٔ دام نویم
    هر یکی گر باز و سیمرغی شویم

  M1:379
    می‌رهانی هر دمی ما را و باز
    سوی دامی می‌رویم ای بی‌نیاز

  M1:380
    ما درین انبار گندم می‌کنیم
    گندم جمع آمده گُم می‌کنیم

  M1:381
    می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
    کین خلل در گندمست از مکر موش

  M1:382
    موش تا انبارِ ما حفره زدست
    وز فنش انبار ما ویران شدست

  M1:383
    اوّل ای جان دفع شَرِّ موش کن
    وانگهان در جمع گندم جوش کن

  M1:384
    بشنو از اخبار آن صدر الصّدور
    لا صَلوةَ تَمَّ اِلّا بِالحُضور

  M1:385
    گر نه موشی دزد در انبار ماست
    گندم اعمالِ چل ساله کجاست

  M1:386
    ریزه‌ریزه صدقِ هر روزه چِرا
    جمع می‌ناید درین انبار ما

  M1:387
    بس ستارهٔ آتش از آهن جهید
    وان دل سوزیده پذرفت و کشید

  M1:388
    لیک در ظلمت یکی دزدی نهان
    می‌نهد انگشت بر استارگان

  M1:389
    می‌کُشد استارگان را یک به یک
    تا که نفروزد چراغی از فلک

  M1:390
    گر هزاران دام باشد در قَدم
    چون تو با مایی نباشد هیچ غم

  M1:391
    چون عنایاتت بود با ما مقیم
    کی بود بیمی از آن دزد لئیم

  M1:392
    هر شبی از دام تن ارواح را
    می‌رهانی می‌کَنی الواح را

  M1:393
    می‌رهند ارواح هر شب زین قفس
    فارغان نه حاکم و محکوم کَس

  M1:394
    شب ز زندان بی‌خبر زندانیان
    شب ز دولت بی‌خبر سُلطانیان

  M1:395
    نه غم و اندیشهٔ سود و زیان
    نه خیالِ این فلان و آن فلان

  M1:396
    حالِ عارف این بود بی‌خواب هَم
    گفت ایزد «هُمْ رُقودًٌ» زین مَرَم

  M1:397
    خفته از احوال دنیا روز و شب
    چون قلم در پنجهٔ تقلیبِ رَب

  M1:398
    آنک او پنجه نبیند در رقم
    فِعل پندارد بجنبش از قلم

  M1:399
    شمّه‌ای زین حالِ عارف وا نمود
    عقل را هم خواب حسّی در ربود

  M1:400
    رَفته در صحرای بی‌چون جانشان
    روحشان آسوده و ابدانشان

  M1:401
    وز صفیری باز دام اندر کشی
    جمله را در داد و در داوَر کشی

  M1:402
    چونک نور صبحدم سَر بر زند
    کرکس زرّین گردون پر زند

  M1:403
    فالق الاِصباح اسرافیل‌وار
    جمله را در صورت آرد زان دیار

  M1:404
    روحهای منبسط را تن کند
    هر تنی را باز آبستن کند

  M1:405
    اسپ جانها را کُند عاری ز زین
    سِرّ النَوْمُ اخُ المَوتست این

  M1:406
    لیک بهر آنک روز آیند باز
    بر نهد بر پایشان بندِ دراز

  M1:407
    تا که روزش واکشد زان مرغزار
    وز چراگاه آردش در زیرِ بار

  M1:408
    کاش چون اصحاب کهف این روح را
    حفظ کردی یا چو کشتی نوح را

  M1:409
    تا ازین طوفانِ بیداری و هوش
    وا رهیدی این ضمیر و چشم و گوش

  M1:410
    ای بسی اصحابِ کهف اندر جهان
    پهلوی تو پیش تو هست این زمان

  M1:411
    یار با او غار با او در سُرود
    مُهر بر چشمست و بر گوشت چه سود

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai