Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۶۹ - بازگشتن به حکایت علی کرم الله وجهه و مسامحت کردن او با خونی خویش
(d1-sh169, daftar 1, 14 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:3934
    باز رو سوی علی و خونیش
    وان کرم با خونی و افزونیش

  M1:3935
    گفت دشمن را همی‌بینم به چشم
    روز و شب بر وی ندارم هیچ خشم

  M1:3936
    زانک مرگم همچو من خوش آمدست
    مرگ من در بعث چنگ اندر زدست

  M1:3937
    مرگ بی مرگی بود ما را حلال
    برگ بی برگی بود ما را نوال

  M1:3938
    ظاهرش مرگ و به باطن زندگی
    ظاهرش ابتر نهان پایندگی

  M1:3939
    در رحم زادن جنین را رفتنست
    در جهان او را ز نو بشکفتنست

  M1:3940
    چون مرا سوی اجل عشق و هواست
    نهی لا تلقوا بایدیکم مراست

  M1:3941
    زانک نهی از دانهٔ شیرین بود
    تلخ را خود نهی حاجت کی شود

  M1:3942
    دانه‌ای کش تلخ باشد مغز و پوست
    تلخی و مکروهیش خود نهی اوست

  M1:3943
    دانهٔ مردن مرا شیرین شدست
    بل هم احیاء پی من آمدست

  M1:3944
    اقتلونی یا ثقاتی لائما
    ان فی قتلی حیاتی دائما

  M1:3945
    ان فی موتی حیاتی یا فتی
    کم افارق موطنی حتی متی

  M1:3946
    فرقتی لو لم تکن فی ذا السکون
    لم یقل انا الیه راجعون

  M1:3947
    راجع آن باشد که باز آید به شهر
    سوی وحدت آید از تفریق دهر

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai