Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۷ - قصهٔ دیدن خلیفه لیلی را
(d1-sh17, daftar 1, 30 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:412
    گفت لیلی را خلیفه، کان توی؟
    کز تو مجنون شد پریشان و غَوی؟

  M1:413
    از دگر خوبان تو افزون نیستی!
    گفت: خامش، چون تو مجنون نیستی

  M1:414
    هر که بیدارست او در خواب‌تر
    هست بیداریش از خوابش بتر

  M1:415
    چون بحق بیدار نبود جانِ ما
    هست بیداری چو در بندان ما

  M1:416
    جان همه روز از لگدکوب خیال
    وز زیان و سود وز خوفِ زوال

  M1:417
    نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر
    نی به سوی آسمان راهِ سفر

  M1:418
    خفته آن باشد که او از هر خیال
    دارد اومید و کند با او مَقال

  M1:419
    دیو را چون حور بیند او به خواب
    پس ز شهوت ریزد او با دیو آب

  M1:420
    چونک تخم نسل را در شوره ریخت
    او به خویش آمد خیال از وی گریخت

  M1:421
    ضعفِ سر بیند از آن و تن پلید
    آه از آن نقش پدید ناپدید

  M1:422
    مرغ بر بالا و زیر آن سایه‌اش
    می‌دود بر خاک پرّان مرغ‌وش

  M1:423
    ابلهی صیّاد آن سایه شود
    می‌دود چندانکه بی‌مایه شود

  M1:424
    بی‌خبر کان عکسِ آن مرغ هواست
    بی‌خبر که اصل آن سایه کجاست

  M1:425
    تیر اندازد به سوی سایه او
    ترکشش خالی شود از جست و جو

  M1:426
    ترکش عُمرش تهی شد عمر رفت
    از دویدن در شکارِ سایه تَفت

  M1:427
    سایهٔ یزدان چو باشد دایه‌اش
    وا رهاند از خیال و سایه‌اش

  M1:428
    سایهٔ یزدان بود بنده‌یْ خدا
    مرده او زین عالم و زنده‌یْ خدا

  M1:429
    دامن او گیر زوتر بی‌گمان
    تا رهی در دامن آخر زمان

  M1:430
    «کَيۡفَ مَدَّ ٱلظِّلَّ» نقشِ اولیاست
    کو دلیل نورِ خورشیدِ خداست

  M1:431
    اندرین وادی مرو بی این دلیل
    «لَآ أُحِبُّ ٱلۡأٓفِلِين» گو چون خلیل

  M1:432
    رو ز سایه آفتابی را بیاب
    دامنِ شه شمس تبریزی بتاب

  M1:433
    ره ندانی جانب این سور و عُرس
    از ضیاء الحق حسام الدّین بپرس

  M1:434
    ور حسد گیرد ترا در رَه گلو
    در حسد ابلیس را باشد غُلو

  M1:435
    کو ز آدم ننگ دارد از حسد
    با سعادت جنگ دارد از حسد

  M1:436
    عَقبه‌ای زین صعب‌تر در راه نیست
    ای خُنک آنکِش حسد همراه نیست

  M1:437
    این جسد خانه‌یْ حسد آمد بدان
    از حسد آلوده باشد خاندان

  M1:438
    گر جسد خانه‌یْ حسد باشد ولیک
    آن جسد را پاک کرد الله نیک

  M1:439
    «طَهِّرَا بَيْتِي» بیانِ پاکی است
    گنجِ نورست ار طلسمش خاکی است

  M1:440
    چون کُنی بر بی‌حسد مکر و حسد
    زان حسد دل را سیاهی‌ها رسد

  M1:441
    خاک شو مردانِ حق را زیر پا
    خاک بر سر کن حسد را همچو ما

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai