Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۶۶ - قصهٔ هدهد و سلیمان در بیان آنک چون قضا آید چشمهای روشن بسته شود
(d1-sh66, daftar 1, 19 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:1208
    چون سلیمان را سراپرده زدند
    جمله مرغانش به خدمت آمدند

  M1:1209
    هم‌زبان و محرم خود یافتند
    پیش او یک یک بجان بشتافتند

  M1:1210
    جمله مرغان ترک کرده چیک چیک
    با سلیمان گشته اَفْصَحُ مِنْ اَخیک

  M1:1211
    همزبانی خویشی و پیوندی است
    مَرد با نامحرمان چون بندی است

  M1:1212
    ای بسا هندو و تُرکِ همزبان
    ای بسا دو تُرک چون بیگانگان

  M1:1213
    پس زبانِ محرمی خود دیگرست
    همدلی از همزبانی بهترست

  M1:1214
    غیر نطق و غیر اِیما و سِجل
    صد هزاران ترجمان خیزد ز دل

  M1:1215
    جمله مرغان هر یکی اسرار خود
    از هنر وز دانش و از کار خود

  M1:1216
    با سلیمان یک بیک وا می‌نمود
    از برای عرضه خود را می‌ستود

  M1:1217
    از تکبّر نه و از هستی خویش
    بهر آن تا ره دهد او را به پیش

  M1:1218
    چون بباید بَرده را از خواجه‌ای
    عرضه دارد از هنر دیباجه‌ای

  M1:1219
    چونک دارد از خریداریش ننگ
    خود کند بیمار و کِرّ و شَلّ و لنگ

  M1:1220
    نوبت هدهد رسید و پیشه‌اش
    و آن بیانِ صنعت و اندیشه‌اش

  M1:1221
    گفت ای شه یک هنر کان کِهترست
    باز گویم گفتْ کوته بهترست

  M1:1222
    گفت بر گو تا کدامست آن هنر
    گفت من آنگه که باشم اوج بَر

  M1:1223
    بنگرم از اوج با چشم یقین
    من ببینم آب در قعر زمین

  M1:1224
    تا کجایست و چه عُمقستش چه رنگ
    از چه می‌جوشد ز خاکی یا ز سنگ

  M1:1225
    ای سلیمان بهرِ لشگرگاه را
    در سفر می‌دار این آگاه را

  M1:1226
    پس سلیمان گفت ای نیکو رفیق
    در بیابانهای بی آب عمیق

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai