Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۷۰ - پا واپس کشیدن خرگوش از شیر چون نزدیک چاه رسید
(d1-sh70, daftar 1, 34 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:1269
    چونک نزد چاه آمد شیر دید
    کز ره آن خرگوش ماند و پا کشید

  M1:1270
    گفت پا واپس کشیدی تو چرا
    پای را واپس مکش پیش اندر آ

  M1:1271
    گفت کو پایم که دست و پای رفت
    جان من لرزید و دل از جای رفت

  M1:1272
    رنگ رویم را نمی‌بینی چو زر
    ز اندرونْ خود می‌دهد رنگم خبر

  M1:1273
    حق چو سیما را مُعرِّف خوانده‌ست
    چشم عارف سوی سیما مانده‌ست

  M1:1274
    رنگ و بو غمّاز آمد چون جرس
    از فرس آگه کند بانگ فرس

  M1:1275
    بانگ هر چیزی رساند زو خبر
    تا بدانی بانگ خر از بانگ دَر

  M1:1276
    گفت پیغامبر به تمییز کسان
    مَرءُ مَخفیٌّ لَدَی طَیِّ اللِّسان

  M1:1277
    رنگ رو از حال دل دارد نشان
    رحمتم کن مِهر من در دل نشان

  M1:1278
    رنگ روی سرخ دارد بانگ شکر
    بانگ روی زرد دارد صبر و نُکر

  M1:1279
    در من آمد آنک دست و پا بَرد
    رنگ رو و قوّت و سیما بَرد

  M1:1280
    آنک در هر چه در آید بشکند
    هر درخت از بیخ و بن او بَر کَند

  M1:1281
    در من آمد آنک از وی گشت مات
    آدمی و جانور جامد نبات

  M1:1282
    این خود اجزا اند کُلّیّات ازو
    زرد کرده رنگ و فاسد کرده بو

  M1:1283
    تا جهان گَه صابرست و گَه شَکور
    بوستان گَه حُلّه پوشد گاه عور

  M1:1284
    آفتابی کو بر آید نارگون
    ساعتی دیگر شود او سرنگون

  M1:1285
    اخترانِ تافته بر چار طاق
    لحظه لحظه مبتلای احتراق

  M1:1286
    ماه کو افزود ز اختر در جمال
    شد ز رنج دِقّ او همچون خیال

  M1:1287
    این زمین با سکونِ با ادب
    اندر آرد زلزله‌ش در لرز تب

  M1:1288
    ای بسا کُه زین بلای مُردریگ
    گشته است اندر جهان او خرد و ریگ

  M1:1289
    این هوا با روح آمد مُقترِن
    چون قضا آید وبا گشت و عَفِن

  M1:1290
    آب خوش کو روح را همشیره شد
    در غدیری زرد و تلخ و تیره شد

  M1:1291
    آتشی کو باد دارد در بُروت
    هم یکی بادی برو خوانَد یموت

  M1:1292
    حال دریا ز اضطراب و جوش او
    فهم کن تبدیلهای هوش او

  M1:1293
    چرخ سرگردان که اندر جُست و جوست
    حال او چون حال فرزندان اوست

  M1:1294
    گه حَضیض و گه میانه گاه اوج
    اندرو از سعد و نحسی فوج فوج

  M1:1295
    از خودْ ای جزوی ز کُلها مُختلِط
    فهم می‌کن حالت هر مُنبَسط

  M1:1296
    چونک کلّیّات را رنجست و درد
    جزو ایشان چون نباشد روی‌زرد

  M1:1297
    خاصه جزوی کو ز اضدادست جمع
    ز آب و خاک و آتش و بادست جمع

  M1:1298
    این عجب نبود که میش از گرگ جَست
    این عجب کین میش دل در گرگ بَست

  M1:1299
    زندگانی آشتیّ ضدّهاست
    مرگ آنک اندر میانش جنگ خاست

  M1:1300
    لطفِ حق این شیر را و گور را
    اُلْف دادست این دو ضدِّ دور را

  M1:1301
    چون جهان رنجور و زندانی بود
    چه عجب رنجور اگر فانی بود

  M1:1302
    خواند بر شیر او ازین رو پندها
    گفت من پس مانده‌ام زین بندها

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai