Masnavi-ye Maʿnavi بخش ۶۴ - باز جواب گفتن ابلیس معاویه را (d2-sh64, daftar 2, 35 beyts) ──────────────────────────────────────────────────────── M2:2621 گفت ما اول فرشته بوده‌ایم راه طاعت را بجان پیموده‌ایم M2:2622 سالکان راه را محرم بدیم ساکنان عرش را همدم بدیم M2:2623 پیشهٔ اول کجا از دل رود مهر اول کی ز دل بیرون شود M2:2624 در سفر گر روم بینی یا ختن از دل تو کی رود حب الوطن M2:2625 ما هم از مستان این می بوده‌ایم عاشقان درگه وی بوده‌ایم M2:2626 ناف ما بر مهر او ببریده‌اند عشق او در جان ما کاریده‌اند M2:2627 روز نیکو دیده‌ایم از روزگار آب رحمت خورده‌ایم اندر بهار M2:2628 نی که ما را دست فضلش کاشتست از عدم ما را نه او بر داشتست M2:2629 ای بسا کز وی نوازش دیده‌ایم در گلستان رضا گردیده‌ایم M2:2630 بر سر ما دست رحمت می‌نهاد چشمه‌های لطف از ما می‌گشاد M2:2631 وقت طفلی‌ام که بودم شیرجو گاهوارم را کی جنبانید او M2:2632 از کی خوردم شیر غیر شیر او کی مرا پرورد جز تدبیر او M2:2633 خوی کان با شیر رفت اندر وجود کی توان آن را ز مردم واگشود M2:2634 گر عتابی کرد دریای کرم بسته کی گردند درهای کرم M2:2635 اصل نقدش داد و لطف و بخششست قهر بر وی چون غباری از غشست M2:2636 از برای لطف عالم را بساخت ذره‌ها را آفتاب او نواخت M2:2637 فرقت از قهرش اگر آبستنست بهر قدر وصل او دانستنست M2:2638 تا دهد جان را فراقش گوشمال جان بداند قدر ایام وصال M2:2639 گفت پیغامبر که حق فرموده است قصد من از خلق احسان بوده است M2:2640 آفریدم تا ز من سودی کنند تا ز شهدم دست‌آلودی کنند M2:2641 نه برای آنک تا سودی کنم وز برهنه من قبایی بر کنم M2:2642 چند روزی که ز پیشم رانده‌ست چشم من در روی خوبش مانده‌ست M2:2643 کز چنان رویی چنین قهر ای عجب هر کسی مشغول گشته در سبب M2:2644 من سبب را ننگرم کان حادثست زانک حادث حادثی را باعثست M2:2645 لطف سابق را نظاره می‌کنم هرچه آن حادث دو پاره می‌کنم M2:2646 ترک سجده از حسد گیرم که بود آن حسد از عشق خیزد نه از جحود M2:2647 هر حسد از دوستی خیزد یقین که شود با دوست غیری همنشین M2:2648 هست شرط دوستی غیرت‌پزی همچو شرط عطسه گفتن دیر زی M2:2649 چونک بر نطعش جز این بازی نبود گفت بازی کن چه دانم در فزود M2:2650 آن یکی بازی که بد من باختم خویشتن را در بلا انداختم M2:2651 در بلا هم می‌چشم لذات او مات اویم مات اویم مات او M2:2652 چون رهاند خویشتن را ای سره هیچ کس در شش جهت از ششدره M2:2653 جزو شش از کل شش چون وا رهد خاصه که بی چون مرورا کژ نهد M2:2654 هر که در شش او درون آتشست اوش برهاند که خلاق ششست M2:2655 خود اگر کفرست و گر ایمان او دست‌باف حضرتست و آن او ──────────────────────────────────────────────────────── Source: ganjoor.net via masnavi.ai