Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹ - قصهٔ اهل سبا و طاغی کردن نعمت ایشان را و  در رسیدن شومی طغیان و کفران در ایشان و بیان فضیلت شکر و وفا
(d3-sh9, daftar 3, 16 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:282
    تو نخواندی قصهٔ اهل سبا
    یا بخواندی و ندیدی جز صدا

  M3:283
    از صدا آن کوه خود آگاه نیست
    سوی معنی هوشِ کُه را، راه نیست

  M3:284
    او همی بانگی کند بی گوش و هوش
    چون خمُش کردی تو، او هم شد خموش

  M3:285
    داد حق اهل سبا را بس فراغ
    صد هزاران قصر و ایوان‌ها و باغ

  M3:286
    شکر آن نگزاردند آن بد رگان
    در وفا بودند کمتر از سگان

  M3:287
    مر سگی را لقمهٔ نانی ز در
    چون رسد بر در همی‌بندد کمر

  M3:288
    پاسبان و حارس در می‌شود
    گرچه بر وی جور و سختی می‌رود

  M3:289
    هم بر آن در باشدش باش و قرار
    کفر دارد کرد غیری اختیار

  M3:290
    ور سگی آید غریبی روز و شب
    آن سگانش می‌کنند آن دم ادب

  M3:291
    که برو آنجا که اول منزل است
    حق آن نعمت گروگان دل است

  M3:292
    می‌گزندش که ‌«برو بر جای خویش
    حق آن نعمت فرو مگذار بیش‌»

  M3:293
    از در دل و اهل دل آب حیات
    چند نوشیدی و وا شد چشمهات

  M3:294
    بس غذای سکر و وجد و بی‌خودی
    از در اهل دلان بر جان زدی

  M3:295
    باز این در را رها کردی ز حرص
    گرد هر دکان همی‌گردی ز حرص

  M3:296
    بر در آن منعمان‌ِ چرب‌دیگ
    می‌دوی بهر ثرید مرده ریگ

  M3:297
    چربش اینجا دان که جان فربه شود
    کار نااومید اینجا به شود

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai