Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۰۸ - منازعت امیران عرب با مصطفی علیه‌السلام کی ملک را مقاسمت کن با ما تا نزاعی نباشد و جواب فرمودن مصطفی علیه‌السلام کی من مامورم درین امارت و بحث ایشان از طرفین
(d4-sh108, daftar 4, 32 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:2775
    آن امیران عرب گرد آمدند
    نزد پیغامبر منازع می‌شدند

  M4:2776
    که تو میری هر یک از ما هم امیر
    بخش کن این ملک و بخش خود بگیر

  M4:2777
    هر یکی در بخش خود انصاف‌جو
    تو ز بخش ما دو دست خود بشو

  M4:2778
    گفت میری مر مرا حق داده است
    سروری و امر مطلق داده است

  M4:2779
    کین قران احمدست و دور او
    هین بگیرید امر او را اتقوا

  M4:2780
    قوم گفتندش که ما هم زان قضا
    حاکمیم و داد امیریمان خدا

  M4:2781
    گفت لیکن مر مرا حق ملک داد
    مر شما را عاریه از بهر زاد

  M4:2782
    میری من تا قیامت باقیست
    میری عاریتی خواهد شکست

  M4:2783
    قوم گفتند ای امیر افزون مگو
    چیست حجت بر فزون‌جویی تو

  M4:2784
    در زمان ابری برآمد ز امر مر
    سیل آمد گشت آن اطراف پر

  M4:2785
    رو به شهر آورد سیل بس مهیب
    اهل شهر افغان‌کنان جمله رعیب

  M4:2786
    گفت پیغامبر که وقت امتحان
    آمد اکنون تا گمارد گردد عیان

  M4:2787
    هر امیری نیزهٔ خود در فکند
    تا شود در امتحان آن سیل‌بند

  M4:2788
    پس قضیب انداخت در وی مصطفی
    آن قضیب معجز فرمان روا

  M4:2789
    نیزه‌ها را هم‌چو خاشاکی ربود
    آب تیز سیل پرجوش عنود

  M4:2790
    نیزه‌ها گم گشت جمله و آن قضیب
    بر سر آب ایستاده چون رقیب

  M4:2791
    ز اهتمام آن قضیب آن سیل زفت
    روبگردانید و آن سیلاب رفت

  M4:2792
    چون بدیدند از وی آن امر عظیم
    پس مقر گشتند آن میران ز بیم

  M4:2793
    جز سه کس که حقد ایشان چیره بود
    ساحرش گفتند و کاهن از جحود

  M4:2794
    ملک بر بسته چنان باشد ضعیف
    ملک بر رسته چنین باشد شریف

  M4:2795
    نیزه‌ها را گر ندیدی با قضیب
    نامشان بین نام او بین این نجیب

  M4:2796
    نامشان را سیل تیز مرگ برد
    نام او و دولت تیزش نمرد

  M4:2797
    پنج نوبت می‌زنندش بر دوام
    هم‌چنین هر روز تا روز قیام

  M4:2798
    گر ترا عقلست کردم لطفها
    ور خری آورده‌ام خر را عصا

  M4:2799
    آنچنان زین آخرت بیرون کنم
    کز عصا گوش و سرت پر خون کنم

  M4:2800
    اندرین آخر خران و مردمان
    می‌نیابند از جفای تو امان

  M4:2801
    نک عصا آورده‌ام بهر ادب
    هر خری را کو نباشد مستحب

  M4:2802
    اژدهایی می‌شود در قهر تو
    که اژدهایی گشته‌ای در فعل و خو

  M4:2803
    اژدهای کوهیی تو بی‌امان
    لیک بنگر اژدهای آسمان

  M4:2804
    این عصا از دوزخ آمد چاشنی
    که هلا بگریز اندر روشنی

  M4:2805
    ورنه در مانی تو در دندان من
    مخلصت نبود ز در بندان من

  M4:2806
    این عصایی بود این دم اژدهاست
    تا نگویی دوزخ یزدان کجاست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai