Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۸ - حکایت آن پادشاه‌زاده کی پادشاهی حقیقی  به وی روی نمود یَوْمَ یَفِرُّ المَرْءُ مِنْ أَخیهِ وَ  أُمِّهِ وَ أَبیهِ نقد وقت او شد پادشاهی  این خاک تودهٔ کودک طبعان کی قلعه گیری نام کنند آن کودک کی چیره آید بر سر  خاک توده برآید و لاف زندگی قلعه مراست کودکان دیگر بر وی  رشک برند کی التُّرابُ رَبیعُ الصِّبْیانِ آن پادشاه‌زاده چو از قید رنگها  برست گفت من این خاکهای رنگین را همان خاک دون می‌گویم زر  و اطلس و اکسون نمی‌گویم من ازین اکسون رستم یکسون رفتم و  آتیناه الحکم صبیا ارشاد حق را مرور سالها حاجت نیست در قدرت کن فیکون هیچ کس سخن قابلیت نگوید
(d4-sh118, daftar 4, 28 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:3081
    پادشاهی داشت یک برنا پسر
    باطن و ظاهر مزین از هنر

  M4:3082
    خواب دید او کان پسر ناگه بمرد
    صافی عالم بر آن شه گشت درد

  M4:3083
    خشک شد از تاب آتش مشک او
    که نماند از تف آتش اشک او

  M4:3084
    آنچنان پر شد ز دود و درد شاه
    که نمی‌یابید در وی راه آه

  M4:3085
    خواست مردن قالبش بی‌کار شد
    عمر مانده بود شه بیدار شد

  M4:3086
    شادیی آمد ز بیداریش پیش
    که ندیده بود اندر عمر خویش

  M4:3087
    که ز شادی خواست هم فانی شدن
    بس مطوق آمد این جان و بدن

  M4:3088
    از دم غم می‌بمیرد این چراغ
    وز دم شادی بمیرد اینت لاغ

  M4:3089
    در میان این دو مرگ او زنده است
    این مطوق شکل جای خنده است

  M4:3090
    شاه با خود گفت شادی را سبب
    آنچنان غم بود از تسبیب رب

  M4:3091
    ای عجب یک چیز از یک روی مرگ
    وان ز یک روی دگر احیا و برگ

  M4:3092
    آن یکی نسبت بدان حالت هلاک
    باز هم آن سوی دیگر امتساک

  M4:3093
    شادی تن سوی دنیاوی کمال
    سوی روز عاقبت نقص و زوال

  M4:3094
    خنده را در خواب هم تعبیر خوان
    گریه گوید با دریغ و اندهان

  M4:3095
    گریه را در خواب شادی و فرح
    هست در تعبیر ای صاحب مرح

  M4:3096
    شاه اندیشید کین غم خود گذشت
    لیک جان از جنس این بدظن گشت

  M4:3097
    ور رسد خاری چنین اندر قدم
    که رود گل یادگاری بایدم

  M4:3098
    چون فنا را شد سبب بی‌منتهی
    پس کدامین راه را بندیم ما

  M4:3099
    صد دریچه و در سوی مرگ لدیغ
    می‌کند اندر گشادن ژیغ ژیغ

  M4:3100
    ژیغ‌ژیغ تلخ آن درهای مرگ
    نشنود گوش حریص از حرص برگ

  M4:3101
    از سوی تن دردها بانگ درست
    وز سوی خصمان جفا بانگ درست

  M4:3102
    جان سر بر خوان دمی فهرست طب
    نار علتها نظر کن ملتهب

  M4:3103
    زان همه غرها درین خانه رهست
    هر دو گامی پر ز کزدمها چهست

  M4:3104
    باد تندست و چراغم ابتری
    زو بگیرانم چراغ دیگری

  M4:3105
    تا بود کز هر دو یک وافی شود
    گر به باد آن یک چراغ از جا رود

  M4:3106
    هم‌چو عارف کن تن ناقص چراغ
    شمع دل افروخت از بهر فراغ

  M4:3107
    تا که روزی کین بمیرد ناگهان
    پیش چشم خود نهد او شمع جان

  M4:3108
    او نکرد این فهم پس داد از غرر
    شمع فانی را بفانیی دگر

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai