Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۰ - اختیار کردن پادشاه دختر درویش زاهدی را از جهت پسر و اعتراض کردن اهل حرم و ننگ داشتن ایشان از پیوندی درویش
(d4-sh120, daftar 4, 31 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:3125
    مادر شه‌زاده گفت از نقص عقل
    شرط کفویت بود در عقل نقل

  M4:3126
    تو ز شح و بخل خواهی وز دها
    تا ببندی پور ما را بر گدا

  M4:3127
    گفت صالح را گدا گفتن خطاست
    کو غنی القلب از داد خداست

  M4:3128
    در قناعت می‌گریزد از تقی
    نه از لیمی و کسل هم‌چون گدا

  M4:3129
    قلتی کان از قناعت وز تقاست
    آن ز فقر و قلت دونان جداست

  M4:3130
    حبه‌ای آن گر بیابد سر نهد
    وین ز گنج زر به همت می‌جهد

  M4:3131
    شه که او از حرص قصد هر حرام
    می‌کند او را گدا گوید همام

  M4:3132
    گفت کو شهر و قلاع او را جهاز
    یا نثار گوهر و دینار ریز

  M4:3133
    گفت رو هر که غم دین برگزید
    باقی غمها خدا از وی برید

  M4:3134
    غالب آمد شاه و دادش دختری
    از نژاد صالحی خوش جوهری

  M4:3135
    در ملاحت خود نظیر خود نداشت
    چهره‌اش تابان‌تر از خورشید چاشت

  M4:3136
    حسن دختر این خصالش آنچنان
    کز نکویی می‌نگنجد در بیان

  M4:3137
    صید دین کن تا رسد اندر تبع
    حسن و مال و جاه و بخت منتفع

  M4:3138
    آخرت قطار اشتر دان به ملک
    در تبع دنیاش هم‌چون پشم و پشک

  M4:3139
    پشم بگزینی شتر نبود ترا
    ور بود اشتر چه قیمت پشم را

  M4:3140
    چون بر آمد این نکاح آن شاه را
    با نژاد صالحان بی مرا

  M4:3141
    از قضا کمپیرکی جادو که بود
    عاشق شه‌زادهٔ با حسن و جود

  M4:3142
    جادوی کردش عجوزهٔ کابلی
    کی برد زان رشک سحر بابلی

  M4:3143
    شه بچه شد عاشق کمپیر زشت
    تا عروس و آن عروسی را بهشت

  M4:3144
    یک سیه دیوی و کابولی زنی
    گشت به شه‌زاده ناگه ره‌زنی

  M4:3145
    آن نودساله عجوزی گنده کس
    نه خرد هشت آن ملک را و نه نس

  M4:3146
    تا به سالی بود شه‌زاده اسیر
    بوسه‌جایش نعل کفش گنده پیر

  M4:3147
    صحبت کمپیر او را می‌درود
    تا ز کاهش نیم‌جانی مانده بود

  M4:3148
    دیگران از ضعف وی با درد سر
    او ز سکر سحر از خود بی‌خبر

  M4:3149
    این جهان بر شاه چون زندان شده
    وین پسر بر گریه‌شان خندان شده

  M4:3150
    شاه بس بیچاره شد در برد و مات
    روز و شب می‌کرد قربان و زکات

  M4:3151
    زانک هر چاره که می‌کرد آن پدر
    عشق کمپیرک همی‌شد بیشتر

  M4:3152
    پس یقین گشتش که مطلق آن سریست
    چاره او را بعد از این لابه گریست

  M4:3153
    سجده می‌کرد او که هم فرمان تراست
    غیر حق بر ملک حق فرمان کراست

  M4:3154
    لیک این مسکین همی‌سوزد چو عود
    دست گیرش ای رحیم و ای ودود

  M4:3155
    تا ز یا رب یا رب و افغان شاه
    ساحری استاد پیش آمد ز راه

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai