Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۴ - رد کردن معشوقه عذر عاشق را و تلبیس او را در روی او مالیدن
(d4-sh14, daftar 4, 33 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:318
    در جوابش بر گشاد آن یار لب
    کز سوی ما روز سوی تست شب

  M4:319
    حیله‌های تیره اندر داوری
    پیش بینایان چرا می‌آوری

  M4:320
    هر چه در دل داری از مکر و رموز
    پیش ما رسواست و پیدا هم‌چو روز

  M4:321
    گر بپوشیمش ز بنده‌پروری
    تو چرا بی‌رویی از حد می‌بری

  M4:322
    از پدر آموز که آدم در گناه
    خوش فرود آمد به سوی پایگاه

  M4:323
    چون بدید آن عالم الاسرار را
    بر دو پا استاد استغفار را

  M4:324
    بر سر خاکستر انده نشست
    از بهانه شاخ تا شاخی نجست

  M4:325
    ربنا انا ظلمنا گفت و بس
    چونک جانداران بدید از پیش و پس

  M4:326
    دید جانداران پنهان هم‌چو جان
    دورباش هر یکی تا آسمان

  M4:327
    که هلا پیش سلیمان مور باش
    تا بنشکافد ترا این دورباش

  M4:328
    جز مقام راستی یک دم مه‌ایست
    هیچ لالا مرد را چون چشم نیست

  M4:329
    کور اگر از پند پالوده شود
    هر دمی او باز آلوده شود

  M4:330
    آدما تو نیستی کور از نظر
    لیک اذا جاء القضا عمی البصر

  M4:331
    عمرها باید به نادر گاه‌گاه
    تا که بینا از قضا افتد به چاه

  M4:332
    کور را خود این قضا همراه اوست
    که مرورا اوفتادن طبع و خوست

  M4:333
    در حدث افتد نداند بوی چیست
    از منست این بوی یا ز آلودگیست

  M4:334
    ور کسی بر وی کند مشکی نثار
    هم ز خود داند نه از احسان یار

  M4:335
    پس دو چشم روشن ای صاحب‌نظر
    مر ترا صد مادرست و صد پدر

  M4:336
    خاصه چشم دل آن هفتاد توست
    وین دو چشم حس خوشه‌چین اوست

  M4:337
    ای دریغا ره‌زنان بنشسته‌اند
    صد گره زیر زبانم بسته‌اند

  M4:338
    پای‌بسته چون رود خوش راهوار
    بس گران بندیست این معذور دار

  M4:339
    این سخن اشکسته می‌آید دلا
    کین سخن دُرَّستْ غیرت آسیا

  M4:340
    در اگر چه خرد و اشکسته شود
    توتیای دیدهٔ خسته شود

  M4:341
    ای در از اشکست خود بر سر مزن
    کز شکستن روشنی خواهی شدن

  M4:342
    همچنین اشکسته بسته گفتنیست
    حق کند آخر درستش کو غنیست

  M4:343
    گندم ار بشکست و از هم در سکست
    بر دکان آمد که نک نان درست

  M4:344
    تو هم ای عاشق چو جرمت گشت فاش
    آب و روغن ترک کن اشکسته باش

  M4:345
    آنک فرزندان خاص آدم‌اند
    نفحهٔ انا ظلمنا می‌دمند

  M4:346
    حاجت خود عرضه کن حجت مگو
    هم‌چو ابلیس لعین سخت‌رو

  M4:347
    سخت‌رویی گر ورا شد عیب‌پوش
    در ستیز و سخت‌رویی رو بکوش

  M4:348
    آن ابوجهل از پیمبر معجزی
    خواست هم‌چون کینه‌ور ترکی غزی

  M4:349
    لیک آن صدیق حق معجز نخواست
    گفت این رو خود نگوید جز که راست

  M4:350
    کی رسد هم‌چون توی را کز منی
    امتحان هم‌چو من یاری کنی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai