Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۲۸ - نیت کردن او کی این زر بدهم بدان  هیزم‌کش چون من روزی یافتم به کرامات مشایخ و رنجیدن آن هیزم‌کش از ضمیر و نیت او
(d4-sh28, daftar 4, 29 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:687
    آن یکی درویش هیزم می‌کشید
    خسته و مانده ز بیشه در رسید

  M4:688
    پس بگفتم من ز روزی فارغم
    زین سپس از بهر رزقم نیست غم

  M4:689
    میوهٔ مکروه بر من خوش شدست
    رزق خاصی جسم را آمد به دست

  M4:690
    چونک من فارغ شدستم از گلو
    حبه‌ای چندست این بدهم بدو

  M4:691
    بدهم این زر را بدین تکلیف‌کش
    تا دو سه روزک شود از قوت خوش

  M4:692
    خود ضمیرم را همی‌دانست او
    زانک سمعش داشت نور از شمع هو

  M4:693
    بود پیشش سر هر اندیشه‌ای
    چون چراغی در درون شیشه‌ای

  M4:694
    هیچ پنهان می‌نشد از وی ضمیر
    بود بر مضمون دلها او امیر

  M4:695
    پس همی منگید با خود زیر لب
    در جواب فکرتم آن بوالعجب

  M4:696
    که چنین اندیشی از بهر ملوک
    کیف تلقی الرزق ان لم یرزقوک

  M4:697
    من نمی‌کردم سخن را فهم لیک
    بر دلم می‌زد عتابش نیک نیک

  M4:698
    سوی من آمد به هیبت هم‌چو شیر
    تنگ هیزم را ز خود بنهاد زیر

  M4:699
    پرتو حالی که او هیزم نهاد
    لرزه بر هر هفت عضو من فتاد

  M4:700
    گفت یا رب گر ترا خاصان هی‌اند
    که مبارک‌دعوت و فرخ‌پی‌اند

  M4:701
    لطف تو خواهم که میناگر شود
    این زمان این تنگ هیزم زر شود

  M4:702
    در زمان دیدم که زر شد هیزمش
    هم‌چو آتش بر زمین می‌تافت خوش

  M4:703
    من در آن بی‌خود شدم تا دیرگه
    چونک با خویش آمدم من از وله

  M4:704
    بعد از آن گفت ای خداگر آن کبار
    بس غیورند و گریزان ز اشتهار

  M4:705
    باز این را بند هیزم ساز زود
    بی‌توقف هم بر آن حالی که بود

  M4:706
    در زمان هیزم شد آن اغصان زر
    مست شد در کار او عقل و نظر

  M4:707
    بعد از آن برداشت هیزم را و رفت
    سوی شهر از پیش من او تیز و تفت

  M4:708
    خواستم تا در پی آن شه روم
    پرسم از وی مشکلات و بشنوم

  M4:709
    بسته کرد آن هیبت او مر مرا
    پیش خاصان ره نباشد عامه را

  M4:710
    ور کسی را ره شود گو سر فشان
    کان بود از رحمت و از جذبشان

  M4:711
    پس غنیمت دار آن توفیق را
    چون بیابی صحبت صدیق را

  M4:712
    نه چو آن ابله که یابد قرب شاه
    سهل و آسان در فتد آن دم ز راه

  M4:713
    چون ز قربانی دهندش بیشتر
    پس بگوید ران گاوست این مگر

  M4:714
    نیست این از ران گاو ای مفتری
    ران گاوت می‌نماید از خری

  M4:715
    بذل شاهانه‌ست این بی رشوتی
    بخشش محضست این از رحمتی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai