Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۴۷ - مانستن بدرایی این وزیر دون در افساد مروت شاه به وزیر فرعون یعنی هامان در افساد قابلیت فرعون
(d4-sh47, daftar 4, 23 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:1238
    چند آن فرعون می‌شد نرم و رام
    چون شنیدی او ز موسی آن کلام

  M4:1239
    آن کلامی که بدادی سنگ شیر
    از خوشی آن کلام بی‌نظیر

  M4:1240
    چون بهامان که وزیرش بود او
    مشورت کردی که کینش بود خو

  M4:1241
    پس بگفتی تا کنون بودی خدیو
    بنده گردی ژنده‌پوشی را بریو

  M4:1242
    هم‌چو سنگ منجنیقی آمدی
    آن سخن بر شیشه خانهٔ او زدی

  M4:1243
    هر چه صد روز آن کلیم خوش‌خطاب
    ساختی در یک‌دم او کردی خراب

  M4:1244
    عقل تو دستور و مغلوب هواست
    در وجودت ره‌زن راه خداست

  M4:1245
    ناصحی ربانیی پندت دهد
    آن سخن را او به فن طرحی نهد

  M4:1246
    کین نه بر جایست هین از جا مشو
    نیست چندان با خود آ شیدا مشو

  M4:1247
    وای آن شه که وزیرش این بود
    جای هر دو دوزخ پر کین بود

  M4:1248
    شاد آن شاهی که او را دست‌گیر
    باشد اندر کار چون آصف وزیر

  M4:1249
    شاه عادل چون قرین او شود
    نام آن نور علی نور این بود

  M4:1250
    چون سلیمان شاه و چون آصف وزیر
    نور بر نورست و عنبر بر عبیر

  M4:1251
    شاه فرعون و چو هامانش وزیر
    هر دو را نبود ز بدبختی گزیر

  M4:1252
    پس بود ظلمات بعضی فوق بعض
    نه خرد یار و نه دولت روز عرض

  M4:1253
    من ندیدم جز شقاوت در لئام
    گر تو دیدستی رسان از من سلام

  M4:1254
    هم‌چو جان باشد شه و صاحب چو عقل
    عقل فاسد روح را آرد بنقل

  M4:1255
    آن فرشتهٔ عقل چون هاروت شد
    سحرآموز دو صد طاغوت شد

  M4:1256
    عقل جزوی را وزیر خود مگیر
    عقل کل را ساز ای سلطان وزیر

  M4:1257
    مر هوا را تو وزیر خود مساز
    که برآید جان پاکت از نماز

  M4:1258
    کین هوا پر حرص و حالی‌بین بود
    عقل را اندیشه یوم دین بود

  M4:1259
    عقل را دو دیده در پایان کار
    بهر آن گل می‌کشد او رنج خار

  M4:1260
    که نفرساید نریزد در خزان
    باد هر خرطوم اخشم دور از آن

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai