Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۶۲ - بیان آنک عارف را غذاییست از نور حق کی ابیت عند ربی یطعمنی و یسقینی و قوله الجوع طعام الله یحیی به ابدان الصدیقین ای فی الجوع یصل طعام‌الله
(d4-sh62, daftar 4, 29 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M4:1638
    زانک هر کره پی مادر رود
    تا بدان جنسیتش پیدا شود

  M4:1639
    آدمی را شیر از سینه رسد
    شیر خر از نیم زیرینه رسد

  M4:1640
    عدل قسامست و قسمت کردنیست
    این عجب که جبر نی و ظلم نیست

  M4:1641
    جبر بودی کی پشیمانی بدی
    ظلم بودی کی نگهبانی بدی

  M4:1642
    روز آخر شد سبق فردا بود
    راز ما را روز کی گنجا بود

  M4:1643
    ای بکرده اعتماد واثقی
    بر دم و بر چاپلوس فاسقی

  M4:1644
    قبه‌ای بر ساختستی از حباب
    آخر آن خیمه‌ست بس واهی‌طناب

  M4:1645
    زرق چون برقست و اندر نور آن
    راه نتوانند دیدن ره‌روان

  M4:1646
    این جهان و اهل او بی‌حاصل‌اند
    هر دو اندر بی‌وفایی یکدل‌اند

  M4:1647
    زادهٔ دنیا چو دنیا بی‌وفاست
    گرچه رو آرد به تو آن رو قفاست

  M4:1648
    اهل آن عالم چو آن عالم ز بر
    تا ابد در عهد و پیمان مستمر

  M4:1649
    خود دو پیغمبر به هم کی ضد شدند
    معجزات از همدگر کی بستدند

  M4:1650
    کی شود پژمرده میوهٔ آن جهان
    شادی عقلی نگردد اندهان

  M4:1651
    نفس بی‌عهدست زان رو کشتنیست
    او دنی و قبله‌گاه او دنیست

  M4:1652
    نفسها را لایقست این انجمن
    مرده را درخور بود گور و کفن

  M4:1653
    نفس اگر چه زیرکست و خرده‌دان
    قبله‌اش دنیاست او را مرده دان

  M4:1654
    آب وحی حق بدین مرده رسید
    شد ز خاک مرده‌ای زنده پدید

  M4:1655
    تا نیاید وحش تو غره مباش
    تو بدان گلگونهٔ طال بقاش

  M4:1656
    بانگ و صیتی جو که آن خامل نشد
    تاب خورشیدی که آن آفل نشد

  M4:1657
    آن هنرهای دقیق و قال و قیل
    قوم فرعون‌اند اجل چون آب نیل

  M4:1658
    رونق و طاق و طرنب و سحرشان
    گرچه خلقان را کشد گردن کشان

  M4:1659
    سحرهای ساحران دان جمله را
    مرگ چوبی دان که آن گشت اژدها

  M4:1660
    جادویها را همه یک لقمه کرد
    یک جهان پر شب بد آن را صبح خورد

  M4:1661
    نور از آن خوردن نشد افزون و بیش
    بل همان سانست کو بودست پیش

  M4:1662
    در اثر افزون شد و در ذات نی
    ذات را افزونی و آفات نی

  M4:1663
    حق ز ایجاد جهان افزون نشد
    آنچ اول آن نبود اکنون نشد

  M4:1664
    لیک افزون گشت اثر ز ایجاد خلق
    در میان این دو افزونیست فرق

  M4:1665
    هست افزونی اثر اظهار او
    تا پدید آید صفات و کار او

  M4:1666
    هست افزونی هر ذاتی دلیل
    کو بود حادث به علتها علیل

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai