Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می‌کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره‌گذر خلق دور  شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی  نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب‌سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را
(d5-sh100, daftar 5, 18 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:2399
    آن یکی زاهد شنود از مصطفی
    که یقین آید به جان رزق از خدا

  M5:2400
    گر بخواهی ور نخواهی رزق تو
    پیش تو آید دوان از عشق تو

  M5:2401
    از برای امتحان آن مرد رفت
    در بیابان نزد کوهی خفت تفت

  M5:2402
    که ببینم رزق می‌آید به من
    تا قوی گردد مرا در رزق ظن

  M5:2403
    کاروانی راه گم کرد و کشید
    سوی کوه آن ممتحن را خفته دید

  M5:2404
    گفت این مرد این طرف چونست عور
    در بیابان از ره و از شهر دور

  M5:2405
    ای عجب مرده‌ست یا زنده که او
    می‌نترسد هیچ از گرگ و عدو

  M5:2406
    آمدند و دست بر وی می‌زدند
    قاصدا چیزی نگفت آن ارجمند

  M5:2407
    هم نجنبید و نجنبانید سر
    وا نکرد از امتحان هم او بصر

  M5:2408
    پس بگفتند این ضعیف بی‌مراد
    از مجاعت سکته اندر اوفتاد

  M5:2409
    نان بیاوردند و در دیگی طعام
    تا بریزندش به حلقوم و به کام

  M5:2410
    پس بقاصد مرد دندان سخت کرد
    تا ببیند صدق آن میعاد مرد

  M5:2411
    رحمشان آمد که این بس بی‌نواست
    وز مجاعت هالک مرگ و فناست

  M5:2412
    کارد آوردند قوم اشتافتند
    بسته دندانهاش را بشکافتند

  M5:2413
    ریختند اندر دهانش شوربا
    می‌فشردند اندرو نان‌پاره‌ها

  M5:2414
    گفت ای دل گرچه خود تن می‌زنی
    راز می‌دانی و نازی می‌کنی

  M5:2415
    گفت دل دانم و قاصد می‌کنم
    رازق الله است بر جان و تنم

  M5:2416
    امتحان زین بیشتر خود چون بود
    رزق سوی صابران خوش می‌رود

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai