Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۳۲ - حکایت هم در بیان تقریر اختیار خلق و بیان آنک تقدیر و قضا سلب کنندهٔ اختیار نیست
(d5-sh132, daftar 5, 19 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:3052
    گفت دزدی شحنه را کای پادشاه
    آنچ کردم بود آن حکم اله

  M5:3053
    گفت شحنه آنچ من هم می‌کنم
    حکم حقست ای دو چشم روشنم

  M5:3054
    از دکانی گر کسی تربی برد
    کین ز حکم ایزدست ای با خرد

  M5:3055
    بر سرش کوبی دو سه مشت ای کره
    حکم حقست این که اینجا باز نه

  M5:3056
    در یکی تره چو این عذر ای فضول
    می‌نیاید پیش بقالی قبول

  M5:3057
    چون بدین عذر اعتمادی می‌کنی
    بر حوالی اژدهایی می‌تنی

  M5:3058
    از چنین عذر ای سلیم نانبیل
    خون و مال و زن همه کردی سبیل

  M5:3059
    هر کسی پس سبلت تو بر کند
    عذر آرد خویش را مضطر کند

  M5:3060
    حکم حق گر عذر می‌شاید ترا
    پس بیاموز و بده فتوی مرا

  M5:3061
    که مرا صد آرزو و شهوتست
    دست من بسته ز بیم و هیبتست

  M5:3062
    پس کرم کن عذر را تعلیم ده
    برگشا از دست و پای من گره

  M5:3063
    اختیاری کرده‌ای تو پیشه‌ای
    که اختیاری دارم و اندیشه‌ای

  M5:3064
    ورنه چون بگزیده‌ای آن پیشه را
    از میان پیشه‌ها ای کدخدا

  M5:3065
    چونک آید نوبت نفس و هوا
    بیست مرده اختیار آید ترا

  M5:3066
    چون برد یک حبه از تو یار سود
    اختیار جنگ در جانت گشود

  M5:3067
    چون بیاید نوبت شکر نعم
    اختیارت نیست وز سنگی تو کم

  M5:3068
    دوزخت را عذر این باشد یقین
    که اندرین سوزش مرا معذور بین

  M5:3069
    کس بدین حجت چو معذورت نداشت
    وز کف جلاد این دورت نداشت

  M5:3070
    پس بدین داور جهان منظوم شد
    حال آن عالم همت معلوم شد

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai