Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۴۵ - حکایت آن امیر کی غلام را گفت کی می بیار غلام رفت و سبوی می آورد در راه زاهدی بود امر معروف کرد زد سنگی و سبو را بشکست امیر بشنید و قصد گوشمال زاهد کرد و این قصد در عهد دین عیسی بود علیه‌السلام کی هنوز می حرام نشده بود ولیکن زاهد تقزیزی می‌کرد و از تنعم منع می‌کرد
(d5-sh145, daftar 5, 33 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:3433
    بود امیری خوش دلی می‌باره‌ای
    کهف هر مخمور و هر بیچاره‌ای

  M5:3434
    مشفقی مسکین‌نوازی عادلی
    جوهری زربخششی دریادلی

  M5:3435
    شاه مردان و امیرالمؤمنین
    راه‌بان و رازدان و دوست‌بین

  M5:3436
    دور عیسی بود و ایام مسیح
    خلق دلدار و کم‌آزار و ملیح

  M5:3437
    آمدش مهمان بناگاهان شبی
    هم امیری جنس او خوش‌مذهبی

  M5:3438
    باده می‌بایستشان در نظم حال
    باده بود آن وقت ماذون و حلال

  M5:3439
    باده‌شان کم بود و گفتا ای غلام
    رو سبو پر کن به ما آور مدام

  M5:3440
    از فلان راهب که دارد خمر خاص
    تا ز خاص و عام یابد جان خلاص

  M5:3441
    جرعه‌ای زان جام راهب آن کند
    که هزاران جره و خمدان کند

  M5:3442
    اندر آن می مایهٔ پنهانی است
    آنچنان که اندر عبا سلطانی است

  M5:3443
    تو بدلق پاره‌پاره کم نگر
    که سیه کردند از بیرون زر

  M5:3444
    از برای چشم بد مردود شد
    وز برون آن لعل دودآلود شد

  M5:3445
    گنج و گوهر کی میان خانه‌هاست
    گنجها پیوسته در ویرانه‌هاست

  M5:3446
    گنج آدم چون بویران بد دفین
    گشت طینش چشم‌بند آن لعین

  M5:3447
    او نظر می‌کرد در طین سست سست
    جان همی‌گفتش که طینم سد تست

  M5:3448
    دو سبو بستد غلام و خوش دوید
    در زمان در دیر رهبانان رسید

  M5:3449
    زر بداد و بادهٔ چون زر خرید
    سنگ داد و در عوض گوهر خرید

  M5:3450
    باده‌ای که آن بر سر شاهان جهد
    تاج زر بر تارک ساقی نهد

  M5:3451
    فتنه‌ها و شورها انگیخته
    بندگان و خسروان آمیخته

  M5:3452
    استخوانها رفته جمله جان شده
    تخت و تخته آن زمان یکسان شده

  M5:3453
    وقت هشیاری چو آب و روغنند
    وقت مستی هم‌چو جان اندر تنند

  M5:3454
    چون هریسه گشته آنجا فرق نیست
    نیست فرقی کاندر آنجا غرق نیست

  M5:3455
    این چنین باده همی‌برد آن غلام
    سوی قصر آن امیر نیک‌نام

  M5:3456
    پیشش آمد زاهدی غم دیده‌ای
    خشک مغزی در بلا پیچیده‌ای

  M5:3457
    تن ز آتشهای دل بگداخته
    خانه از غیر خدا پرداخته

  M5:3458
    گوشمال محنت بی‌زینهار
    داغها بر داغها چندین هزار

  M5:3459
    دیده هر ساعت دلش در اجتهاد
    روز و شب چفسیده او بر اجتهاد

  M5:3460
    سال و مه در خون و خاک آمیخته
    صبر و حلمش نیم‌شب بگریخته

  M5:3461
    گفت زاهد در سبوها چیست آن
    گفت باده گفت آن کیست آن

  M5:3462
    گفت آن آن فلان میر اجل
    گفت طالب را چنین باشد عمل

  M5:3463
    طالب یزدان و آنگه عیش و نوش
    بادهٔ شیطان و آنگه نیم هوش

  M5:3464
    هوش تو بی می چنین پژمرده است
    هوشها باید بر آن هوش تو بست

  M5:3465
    تا چه باشد هوش تو هنگام سکر
    ای چو مرغی گشته صید دام سکر

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai