Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۶۰ - وصف ضعیف دلی و سستی صوفی سایه پرورد مجاهده ناکرده درد و داغ عشق ناچشیده به سجده و دست‌بوس عام و به حرمت نظر کردن و بانگشت نمودن ایشان کی امروز در زمانه صوفی اوست غره شده و بوهم بیمار شده هم‌چون آن معلم کی کودکان گفتند کی رنجوری و با این وهم کی من مجاهدم مرا درین ره پهلوان می‌دانند با غازیان به غزا رفته کی به ظاهر نیز هنر بنمایم در جهاد اکبر مستثناام جهاد اصغر خود پیش من چه محل دارد خیال شیر دیده و دلیریها کرده و مست این دلیری شده و روی به بیشه نهاده به قصد شیر و شیر به زبان حال گفته کی کلا سوف تعلمون ثم کلا سوف تعلمون
(d5-sh160, daftar 5, 31 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:3731
    رفت یک صوفی به لشکر در غزا
    ناگهان آمد قطاریق و وغا

  M5:3732
    ماند صوفی با بنه و خیمه و ضعاف
    فارسان راندند تا صف مصاف

  M5:3733
    مثقلان خاک بر جا ماندند
    سابقون السابقون در راندند

  M5:3734
    جنگها کرده مظفر آمدند
    باز گشته با غنایم سودمند

  M5:3735
    ارمغان دادند کای صوفی تو نیز
    او برون انداخت نستد هیچ چیز

  M5:3736
    پس بگفتندش که خشمینی چرا
    گفت من محروم ماندم از غزا

  M5:3737
    زان تلطف هیچ صوفی خوش نشد
    که میان غزو خنجر کش نشد

  M5:3738
    پس بگفتندش که آوردیم اسیر
    آن یکی را بهر کشتن تو بگیر

  M5:3739
    سر ببرش تا تو هم غازی شوی
    اندکی خوش گشت صوفی دل‌قوی

  M5:3740
    که آب را گر در وضو صد روشنیست
    چونک آن نبود تیمم کردنیست

  M5:3741
    برد صوفی آن اسیر بسته را
    در پس خرگه که آرد او غزا

  M5:3742
    دیر ماند آن صوفی آنجا با اسیر
    قوم گفتا دیر ماند آنجا فقیر

  M5:3743
    کافر بسته دو دست او کشتنیست
    بسملش را موجب تاخیر چیست

  M5:3744
    آمد آن یک در تفحص در پیش
    دید کافر را به بالای ویش

  M5:3745
    هم‌چو نر بالای ماده وآن اسیر
    هم‌چو شیری خفته بالای فقیر

  M5:3746
    دستها بسته همی‌خایید او
    از سر استیز صوفی را گلو

  M5:3747
    گبر می‌خایید با دندان گلوش
    صوفی افتاده به زیر و رفته هوش

  M5:3748
    دست‌بسته گبر و هم‌چون گربه‌ای
    خسته کرده حلق او بی‌حربه‌ای

  M5:3749
    نیم کشتش کرده با دندان اسیر
    ریش او پر خون ز حلق آن فقیر

  M5:3750
    هم‌چو تو کز دست نفس بسته دست
    هم‌چو آن صوفی شدی بی‌خویش و پست

  M5:3751
    ای شده عاجز ز تلی کیش تو
    صد هزاران کوهها در پیش تو

  M5:3752
    زین قدر خرپشته مردی از شکوه
    چون روی بر عقبه‌های هم‌چو کوه

  M5:3753
    غازیان کشتند کافر را بتیغ
    هم در آن ساعت ز حمیت بی‌دریغ

  M5:3754
    بر رخ صوفی زدند آب و گلاب
    تا به هوش آید ز بی‌خویشی و خواب

  M5:3755
    چون به خویش آمد بدید آن قوم را
    پس بپرسیدند چون بد ماجرا

  M5:3756
    الله الله این چه حالست ای عزیز
    این چنین بی‌هوش گشتی از چه چیز

  M5:3757
    از اسیر نیم‌کشت بسته‌دست
    این چنین بی‌هوش افتادی و پست

  M5:3758
    گفت چون قصد سرش کردم به خشم
    طرفه در من بنگرید آن شوخ‌چشم

  M5:3759
    چشم را وا کرد پهن او سوی من
    چشم گردانید و شد هوشم ز تن

  M5:3760
    گردش چشمش مرا لشکر نمود
    من ندانم گفت چون پر هول بود

  M5:3761
    قصه کوته کن کزان چشم این چنین
    رفتم از خود اوفتادم بر زمین

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai