Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۷۰ - فاش کردن آن کنیزک آن راز را با خلیفه از زخم شمشیر و اکراه خلیفه کی راست گو سبب این خنده را و گر نه بکشمت
(d5-sh170, daftar 5, 30 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:3959
    زن چو عاجز شد بگفت احوال را
    مردیِ آن رستم صد زال را

  M5:3960
    شرح آن گِردک که اندر راه بود
    یک به یک با آن خلیفه وا نمود

  M5:3961
    شیر کشتن، سوی خیمه آمدن
    وان ذکر قایم چو شاخ کرگدن

  M5:3962
    باز این سستی این ناموس‌کوش
    کاو فرو مرد از یکی خش‌خشت موش

  M5:3963
    رازها را می‌کند حق آشکار
    چون بخواهد رُست، تخم بد مکار

  M5:3964
    آب و ابر و آتش و این آفتاب
    رازها را می برآرد از تراب

  M5:3965
    این بهار نو ز بعد برگ‌ریز
    هست برهان وجود رستخیز

  M5:3966
    در بهار آن سِرّها پیدا شود
    هرچه خورده‌ست این زمین رسوا شود

  M5:3967
    بردمد آن از دهان و از لبش
    تا پدید آید ضمیر و مذهبش

  M5:3968
    سرّ بیخ هر درختی و خورش
    جملگی پیدا شود آن بر سَرش

  M5:3969
    هر غمی کز وی تو دل‌آزرده‌ای
    از خمار مِیْ بود کان خورده‌ای

  M5:3970
    لیک کی دانی که آن رنج خمار
    از کدامین مِیْ برآمد آشکار

  M5:3971
    این خمار اشکوفهٔ آن دانه است
    آن شناسد کاگه و فرزانه است

  M5:3972
    شاخ و اشکوفه نماند دانه را
    نطفه کی ماند تن مردانه را؟

  M5:3973
    نیست مانندا هیولا با اثر
    دانه کی ماننده آمد با شجر؟

  M5:3974
    نطفه از نانست کی باشد چو نان
    مردم از نطفه‌ست کی باشد چنان

  M5:3975
    جنی از نارست کی مانَد به نار
    از بخارست ابر و نبود چون بخار

  M5:3976
    از دم جبریل عیسی شد پدید
    کی به صورت هم‌چو او بد یا ندید

  M5:3977
    آدم از خاکست کی ماند به خاک
    هیچ انگوری نمی‌ماند به تاک

  M5:3978
    کی بود دزدی به شکل پای‌دار
    کی بود طاعت چو خلد پایدار

  M5:3979
    هیچ اصلی نیست مانند اثر
    پس ندانی اصل رنج و درد سر

  M5:3980
    لیک بی‌اصلی نباشدت این جزا
    بی‌گناهی کی برنجاند خدا

  M5:3981
    آنچ اصلست و کشندهٔ آن شی است
    گر نمی‌ماند بوی هم از وی است

  M5:3982
    پس بدان رنجت نتیجهٔ زلتی‌ست
    آفت این ضربتت از شهوتی‌ست

  M5:3983
    گر ندانی آن گنه را ز اعتبار
    زود زاری کن طلب کن اغتفار

  M5:3984
    سجده کن صد بار می‌گوی ای خدا
    نیست این غم غیر درخورد و سزا

  M5:3985
    ای تو سبحان پاک از ظلم و ستم
    کی دهی بی‌جرم جان را درد و غم

  M5:3986
    من معین می‌ندانم جُرم را
    لیک هم جُرمی بباید گُرم را

  M5:3987
    چون بپوشیدی سبب را ز اعتبار
    دایما آن جرم را پوشیده دار

  M5:3988
    که جزا اظهار جُرم من بود
    کز سیاست دزدیم ظاهر شود

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai