Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۷۷ - تفسیر گفتن ساحران فرعون را در وقت سیاست با او کی لا ضیر انا الی ربنا منقلبون
(d5-sh177, daftar 5, 33 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:4115
    نعرهٔ لا ضیر بشنید آسمان
    چرخ گویی شد پی آن صولجان

  M5:4116
    ضربت فرعون ما را نیست ضِیر
    لطف حق غالب بود بر قهر غیر

  M5:4117
    گر بدانی سرّ ما را ای مضل
    می‌رهانیمان ز رنج ای کوردل

  M5:4118
    هین بیا زین سو‌، ببین کاین ارغنون
    می‌زند یا لیت قومی یعلمون

  M5:4119
    داد ِ ما را داد‌ حق،  فرعونی‌یی
    نِی  چو فرعون ِِ مُلکت فانی‌یی

  M5:4120
    سر بر آر و مُلک بین زنده ، جلیل
    ای شده غره به مصر و رود نیل

  M5:4121
    گر تو ترک این نجس خرقه کنی
    نیل را در نیل جان غرقه کنی

  M5:4122
    هین بدار از مصر ای فرعون دست
    در میان مصر جان صد مصر هست

  M5:4123
    تو انا و  رب همی‌گویی به عام
    غافل از ماهیت این هر دو نام

  M5:4124
    رب بر مربوب کی لرزان بوَد‌؟
    کی انا دان بند جسم و جان بود‌؟

  M5:4125
    نک اَنا ماییم رسته از اِنا
    از انای پر بلای پر عنا

  M5:4126
    آن انایی بر تو ای سگ‌، شوم بود
    در حق ما دولت محتوم بود

  M5:4127
    گر نبودیت این انایی کینه‌کش
    کی زدی بر ما چنین اقبال خوش

  M5:4128
    شکر آنک از دار فانی می‌رهیم
    بر سر این دار پندت می‌دهیم

  M5:4129
    دار قتل ما بُراق رحلت است
    دار ملک تو غرور و غفلت است

  M5:4130
    این حیاتی خفیه در نقش ممات
    وان مماتی خفیه در قشر حیات

  M5:4131
    می‌نماید نور نار و نار نور
    ورنه دنیا کی بُدی دارالغرور‌؟

  M5:4132
    هین مکن تعجیل‌، اول نیست شو
    چون غروب آری‌، بر آ از شرق ضو

  M5:4133
    از انایی ازل دل دنگ شد
    این انایی سرد گشت و ننگ شد

  M5:4134
    زان انای بی‌انا خوش گشت جان
    شد جهان او از انایی جهان

  M5:4135
    از انا چون رست اکنون شد انا
    آفرین‌ها بر انای بی عنا

  M5:4136
    کو گریزان و انایی در پیش
    می‌دود چون دید وی را بی ویش

  M5:4137
    طالب اویی نگردد طالبت
    چون بمردی طالبت شد مطلبت

  M5:4138
    زنده‌ای‌، کی مرده‌شو شوید ترا‌؟
    طالبی‌، کی مطلبت جوید ترا‌؟

  M5:4139
    اندرین بحث ار خرد ره‌بین بدی
    فخر رازی رازدان دین بدی

  M5:4140
    لیک چون من لمن یذق لم یدر بود
    عقل و تخییلات او حیرت فزود

  M5:4141
    کی شود کشف از تفکر این انا
    آن انا مکشوف شد بعد از فنا

  M5:4142
    می‌فتد این عقل‌ها در افتقاد
    در مغاکی حلول و اتحاد

  M5:4143
    ای ایاز گشته فانی ز اقتراب
    هم‌چو اختر در شعاع آفتاب

  M5:4144
    بلک چون نطفه مبدل تو به تن
    نه از حلول و اتحادی مفتتن

  M5:4145
    عفو کن ای عفو در صندوق تو
    سابق لطفی همه مسبوق تو

  M5:4146
    من کی باشم که بگویم عفو کن
    ای تو سلطان و خلاصهٔ امر کن

  M5:4147
    من کی باشم که بُوَم من با منت
    ای گرفته جمله منها دامنت

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai