Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۲۳ - حکایت آن اعرابی کی سگ او از گرسنگی می‌مرد و انبان او پر نان و بر سگ نوحه می‌کرد و شعر می‌گفت و می‌گریست و سر و رو می‌زد و دریغش می‌آمد لقمه‌ای از انبان به سگ دادن
(d5-sh23, daftar 5, 21 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:476
    آن سگی می‌مرد و گریان آن عرب
    اشک می‌بارید و می‌گفت ای کرب

  M5:477
    سایلی بگذشت و گفت این گریه چیست
    نوحه و زاری تو از بهر کیست

  M5:478
    گفت در ملکم سگی بد نیک‌خو
    نک همی‌میرد میان راه او

  M5:479
    روز صیادم بد و شب پاسبان
    تیزچشم و صیدگیر و دزدران

  M5:480
    گفت رنجش چیست زخمی خورده است
    گفت جوع الکلب زارش کرده است

  M5:481
    گفت صبری کن برین رنج و حرض
    صابران را فضل حق بخشد عوض

  M5:482
    بعد از آن گفتش کای سالار حر
    چیست اندر دستت این انبان پر

  M5:483
    گفت نان و زاد و لوت دوش من
    می‌کشانم بهر تقویت بدن

  M5:484
    گفت چون ندهی بدان سگ نان و زاد
    گفت تا این حد ندارم مهر و داد

  M5:485
    دست ناید بی‌درم در راه نان
    لیک هست آب دو دیده رایگان

  M5:486
    گفت خاکت بر سر ای پر باد مشک
    که لب نان پیش تو بهتر ز اشک

  M5:487
    اشک خونست و به غم آبی شده
    می‌نیرزد خاک خون بیهده

  M5:488
    کل خود را خوار کرد او چون بلیس
    پارهٔ این کل نباشد جز خسیس

  M5:489
    من غلام آنک نفروشد وجود
    جز بدان سلطان با افضال و جود

  M5:490
    چون بگرید آسمان گریان شود
    چون بنالد چرخ یا رب خوان شود

  M5:491
    من غلام آن مس همت‌پرست
    کو به غیر کیمیا نارد شکست

  M5:492
    دست اشکسته برآور در دعا
    سوی اشکسته پرد فضل خدا

  M5:493
    گر رهایی بایدت زین چاه تنگ
    ای برادر رو بر آذر بی‌درنگ

  M5:494
    مکر حق را بین و مکر خود بهل
    ای ز مکرش مکر مکاران خجل

  M5:495
    چونک مکرت شد فنای مکر رب
    برگشایی یک کمینی بوالعجب

  M5:496
    که کمینهٔ آن کمین باشد بقا
    تا ابد اندر عروج و ارتقا

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai