Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۲۶ - قصهٔ آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می‌کند به منقار و می‌انداخت و تن خود را کل و زشت می‌کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی‌آید گفت می‌آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست
(d5-sh26, daftar 5, 21 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:535
    پر خود می‌کند طاوسی به دشت
    یک حکیمی رفته بود آنجا بگشت

  M5:536
    گفت طاوسا چنین پر سنی
    بی‌دریغ از بیخ چون برمی‌کنی

  M5:537
    خود دلت چون می‌دهد تا این حلل
    بر کنی اندازیش اندر وحل

  M5:538
    هر پرت را از عزیزی و پسند
    حافظان در طی مصحف می‌نهند

  M5:539
    بهر تحریک هوای سودمند
    از پر تو بادبیزن می‌کنند

  M5:540
    این چه ناشکری و چه بی‌باکیست
    تو نمی‌دانی که نقاشش کیست

  M5:541
    یا همی‌دانی و نازی می‌کنی
    قاصدا قلع طرازی می‌کنی

  M5:542
    ای بسا نازا که گردد آن گناه
    افکند مر بنده را از چشم شاه

  M5:543
    ناز کردن خوشتر آید از شکر
    لیک کم خایش که دارد صد خطر

  M5:544
    ایمن آبادست آن راه نیاز
    ترک نازش گیر و با آن ره بساز

  M5:545
    ای بسا نازآوری زد پر و بال
    آخر الامر آن بر آن کس شد وبال

  M5:546
    خوشی ناز ار دمی بفرازدت
    بیم و ترس مضمرش بگدازدت

  M5:547
    وین نیاز ار چه که لاغر می‌کند
    صدر را چون بدر انور می‌کند

  M5:548
    چون ز مرده زنده بیرون می‌کشد
    هر که مرده گشت او دارد رشد

  M5:549
    چون ز زنده مرده بیرون می‌کند
    نفس زنده سوی مرگی می‌تند

  M5:550
    مرده شو تا مخرج الحی الصمد
    زنده‌ای زین مرده بیرون آورد

  M5:551
    دی شوی بینی تو اخراج بهار
    لیل گردی بینی ایلاج نهار

  M5:552
    بر مکن آن پر که نپذیرد رفو
    روی مخراش از عزا ای خوب‌رو

  M5:553
    آنچنان رویی که چون شمس ضحاست
    آنچنان رخ را خراشیدن خطاست

  M5:554
    زخم ناخن بر چنان رخ کافریست
    که رخ مه در فراق او گریست

  M5:555
    یا نمی‌بینی تو روی خویش را
    ترک کن خوی لجاج اندیش را

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai