Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۳۶ - صفت کشتن خلیل علیه‌السلام زاغ را کی آن اشارت به قمع کدام صفت بود از صفات مذمومهٔ مهلکه در مرید
(d5-sh36, daftar 5, 15 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:764
    این سخن را نیست پایان و فراغ
    ای خلیل حق چرا کشتی تو زاغ

  M5:765
    بهر فرمان حکمت فرمان چه بود
    اندکی ز اسرار آن باید نمود

  M5:766
    کاغ کاغ و نعرهٔ زاغ سیاه
    دایما باشد به دنیا عمرخواه

  M5:767
    هم‌چو ابلیس از خدای پاک فرد
    تا قیامت عمر تن درخواست کرد

  M5:768
    گفت انظرنی الی یوم الجزا
    کاشکی گفتی که تبنا ربنا

  M5:769
    عمر بی توبه همه جان کندنست
    مرگ حاضر غایب از حق بودنست

  M5:770
    عمر و مرگ این هر دو با حق خوش بود
    بی‌خدا آب حیات آتش بود

  M5:771
    آن هم از تاثیر لعنت بود کو
    در چنان حضرت همی‌شد عمرجو

  M5:772
    از خدا غیر خدا را خواستن
    ظن افزونیست و کلی کاستن

  M5:773
    خاصه عمری غرق در بیگانگی
    در حضور شیر روبه‌شانگی

  M5:774
    عمر بیشم ده که تا پس‌تر روم
    مهلم افزون کن که تا کمتر شوم

  M5:775
    تا که لعنت را نشانه او بود
    بد کسی باشد که لعنت‌جو بود

  M5:776
    عمر خوش در قرب جان پروردنست
    عمر زاغ از بهر سرگین خوردنست

  M5:777
    عمر بیشم ده که تا گه می‌خورم
    دایم اینم ده که بس بدگوهرم

  M5:778
    گرنه گه خوارست آن گنده‌دهان
    گویدی کز خوی زاغم وا رهان

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai