Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا  و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء  صدق رسول الله
(d5-sh39, daftar 5, 12 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:832
    آهوی را کرد صیادی شکار
    اندر آخر کردش آن بی‌زینهار

  M5:833
    آخری را پر ز گاوان و خران
    حبس آهو کرد چون استمگران

  M5:834
    آهو از وحشت به هر سو می‌گریخت
    او به پیش آن خران شب کاه ریخت

  M5:835
    از مجاعت و اشتها هر گاو و خر
    کاه را می‌خورد خوشتر از شکر

  M5:836
    گاه آهو می‌رمید از سو به سو
    گه ز دود و گرد که می‌تافت رو

  M5:837
    هرکرا با ضد خود بگذاشتند
    آن عقوبت را چو مرگ انگاشتند

  M5:838
    تا سلیمان گفت که آن هدهد اگر
    هجر را عذری نگوید معتبر

  M5:839
    بکشمش یا خود دهم او را عذاب
    یک عذاب سخت بیرون از حساب

  M5:840
    هان کدامست آن عذاب این معتمد
    در قفس بودن به غیر جنس خود

  M5:841
    زین بدن اندر عذابی ای بشر
    مرغ روحت بسته با جنسی دگر

  M5:842
    روح بازست و طبایع زاغها
    دارد از زاغان و چغدان داغها

  M5:843
    او بمانده در میانشان زارزار
    هم‌چو بوبکری به شهر سبزوار

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai