Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۶ - نواختن مصطفی علیه‌السلام آن عرب  مهمان را و تسکین دادن او را از اضطراب و گریه و نوحه کی بر خود می‌کرد در خجالت و ندامت و آتش نومیدی
(d5-sh6, daftar 5, 15 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M5:167
    این سخن پایان ندارد آن عرب
    ماند از الطاف آن شه در عجب

  M5:168
    خواست دیوانه شدن عقلش رمید
    دست عقل مصطفی بازش کشید

  M5:169
    گفت این سو آ بیامد آنچنان
    که کسی برخیزد از خواب گران

  M5:170
    گفت این سو آ مکن هین با خود آ
    که ازین سو هست با تو کارها

  M5:171
    آب بر رو زد در آمد در سخن
    کای شهید حق شهادت عرضه کن

  M5:172
    تا گواهی بدهم و بیرون شوم
    سیرم از هستی در آن هامون شوم

  M5:173
    ما درین دهلیز قاضی قضا
    بهر دعوی الستیم و بلی

  M5:174
    که بلی گفتیم و آن را ز امتحان
    فعل و قول ما شهودست و بیان

  M5:175
    از چه در دهلیز قاضی تن زدیم
    نه که ما بهر گواهی آمدیم

  M5:176
    چند در دهلیز قاضی ای گواه
    حبس باشی ده شهادت از پگاه

  M5:177
    زان بخواندندت بدین‌جا تا که تو
    آن گواهی بدهی و ناری عتو

  M5:178
    از لجاج خویشتن بنشسته‌ای
    اندرین تنگی کف و لب بسته‌ای

  M5:179
    تا بندهی آن گواهی ای شهید
    تو ازین دهلیز کی خواهی رهید

  M5:180
    یک زمان کارست بگزار و بتاز
    کار کوته را مکن بر خود دراز

  M5:181
    خواه در صد سال خواهی یک زمان
    این امانت واگزار و وا رهان

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai