Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۰ - رجوع کردن به قصهٔ آن شخص کی به او گنج نشان دادند به مصر و بیان تضرع او از درویشی به حضرت حق
(d6-sh120, daftar 6, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M6:4235
    مرد میراثی چو خورد و شد فقیر
    آمد اندر یا رب و گریه و نفیر

  M6:4236
    خود کی کوبد این در رحمت‌نثار
    که نیابد در اجابت صد بهار

  M6:4237
    خواب دید او هاتفی گفت ، او شنید
    که غنای تو به مصر آید پدید

  M6:4238
    رو به مصر آنجا شود کار تو راست
    کرد کِدیَت را قبول او مرتجاست

  M6:4239
    در فلان موضع یکی گنجی است زفت
    در پی آن بایدت تا مصر رفت

  M6:4240
    بی‌درنگی هین ز بغداد ای نژند
    رو به سوی مصر و منبت‌گاه قند

  M6:4241
    چون ز بغداد آمد او تا سوی مصر
    گرم شد پشتش چو دید او روی مصر

  M6:4242
    بر امید وعدهٔ هاتف که گنج
    یابد اندر مصر بهر دفع رنج

  M6:4243
    در فلان کوی و فلان موضع دفین
    هست گنجی سخت نادر بس گزین

  M6:4244
    لیک نفقه‌ش بیش و کم چیزی نماند
    خواست دقی بر عوام‌الناس راند

  M6:4245
    لیک شرم و همتش دامن گرفت
    خویش را در صبر افشردن گرفت

  M6:4246
    باز نفسش از مَجاعَت برطپید
    ز انتجاع و خواستن چاره ندید

  M6:4247
    گفت شب بیرون روم من نرم نرم
    تا ز ظلمت نایدم در کِدیه شرم

  M6:4248
    هم‌چو شبکوکی کنم شب ذکر و بانگ
    تا رسد از بامهاام نیم دانگ

  M6:4249
    اندرین اندیشه بیرون شد بکوی
    واندرین فکرت همی شد سو به سوی

  M6:4250
    یک زمان مانع همی‌شد شرم و جاه
    یک زمانی جوع می‌گفتش بخواه

  M6:4251
    پای پیش و پای پس تا ثلث شب
    که بخواهم یا بخسپم خشک‌لب

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai