Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۴۱ - قصهٔ درویشی کی از آن خانه هرچه می‌خواست می‌گفت نیست
(d6-sh41, daftar 6, 18 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M6:1249
    سایلی آمد به سوی خانه‌ای
    خشک نانه خواست یا تر نانه‌ای

  M6:1250
    گفت صاحب‌خانه « نان اینجا کجاست ؟
    خیره‌ای ؟ کی این دکان نانباست ؟»

  M6:1251
    گفت « باری اندکی پیهم بیاب »
    گفت « آخر نیست دکان قصاب »

  M6:1252
    گفت « پاره‌ای آرد ده، ای کدخدا »
    گفت « پنداری که هست این آسیا ؟»

  M6:1253
    گفت « باری آب ده از مکرعه »
    گفت « آخر نیست جو یا مشرعه »

  M6:1254
    هر چه او درخواست از نان یا سبوس
    چربکی می‌گفت و می‌کردش فسوس

  M6:1255
    آن گدا در رفت و دامن بر‌کشید
    اندر آن خانه بحسبت خواست رید

  M6:1256
    گفت « هی هی » گفت « تن زن ای دژم
    تا درین ویرانه خود فارغ کنم

  M6:1257
    چون درینجا نیست وجه زیستن
    بر چنین خانه بباید ریستن »

  M6:1258
    چون نه‌ای بازی که گیری تو شکار
    دست آموز شکار شهریار

  M6:1259
    نیستی طاوس با صد نقش بند
    که به نقشت چشم‌ها روشن کنند

  M6:1260
    هم نه‌ای طوطی که چون قندت دهند
    گوش سوی گفت شیرینت نهند

  M6:1261
    هم نه‌ای بلبل که عاشق‌وار زار
    خوش بنالی در چمن یا لاله‌زار

  M6:1262
    هم نه‌ای هدهد که پیکی‌ها کنی
    نه چو لک‌لک که وطن بالا کنی

  M6:1263
    در چه کاری تو و بهر چت خرند ؟
    تو چه مرغی و ترا با چه خورند ؟

  M6:1264
    زین دکان با مکاسان برتر آ
    تا دکان فضل که الله اشتری

  M6:1265
    کاله‌ای که هیچ خلقش ننگرید
    از خلاقت آن کریم آن را خرید

  M6:1266
    هیچ قلبی پیش او مردود نیست
    زانک قصدش از خریدن سود نیست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai