Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۶۲ - حکایت در تقریر آنک صبر در رنج کار سهل‌تر از صبر در فراق یار بود
(d6-sh62, daftar 6, 22 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M6:1757
    آن یکی زن شوی خود را گفت هی
    ای مروت را به یک ره کرده طی

  M6:1758
    هیچ تیمارم نمی‌داری چرا
    تا بکی باشم درین خواری چرا

  M6:1759
    گفت شو من نفقه چاره می‌کنم
    گرچه عورم دست و پایی می‌زنم

  M6:1760
    نفقه و کسوه‌ست واجب ای صنم
    از منت این هر دو هست و نیست کم

  M6:1761
    آستین پیرهن بنمود زن
    بس درشت و پر وسخ بد پیرهن

  M6:1762
    گفت از سختی تنم را می‌خورد
    کس کسی را کسوه زین سان آورد

  M6:1763
    گفت ای زن یک سوالت می‌کنم
    مرد درویشم همین آمد فنم

  M6:1764
    این درشتست و غلیظ و ناپسند
    لیک بندیش ای زن اندیشه‌مند

  M6:1765
    این درشت و زشت‌تر یا خود طلاق
    این ترا مکروه‌تر یا خود فراق

  M6:1766
    هم‌چنان ای خواجهٔ تشنیع زن
    از بلا و فقر و از رنج و محن

  M6:1767
    لا شک این ترک هوا تلخی‌دهست
    لیک از تلخی بعد حق بهست

  M6:1768
    گر جهاد و صوم سختست و خشن
    لیک این بهتر ز بعد ممتحن

  M6:1769
    رنج کی ماند دمی که ذوالمنن
    گویدت چونی تو ای رنجور من

  M6:1770
    ور نگوید کت نه آن فهم و فن است
    لیک آن ذوق تو پرسش کردنست

  M6:1771
    آن ملیحان که طبیبان دل‌اند
    سوی رنجوران به پرسش مایل‌اند

  M6:1772
    وز حذر از ننگ و از نامی کنند
    چاره‌ای سازند و پیغامی کنند

  M6:1773
    ورنه در دلشان بود آن مفتکر
    نیست معشوقی ز عاشق بی‌خبر

  M6:1774
    ای تو جویای نوادر داستان
    هم فسانهٔ عشق‌بازان را بخوان

  M6:1775
    بس بجوشیدی درین عهد مدید
    ترک‌جوشی هم نگشتی ای قدید

  M6:1776
    دیده‌ای عمری تو داد و داوری
    وانگه از نادیدگان ناشی‌تری

  M6:1777
    هر که شاگردیش کرد استاد شد
    تو سپس‌تر رفته‌ای ای کور لد

  M6:1778
    خود نبود از والدینت اختبار
    هم نبودت عبرت از لیل و نهار

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai