Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۰۱ - در معنی این حدیث کی اغتنموا برد الربیع الی آخره
(d1-sh101, daftar 1, 14 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2053
    گفت پیغامبر ز سرمای بهار
    تن مپوشانید یاران زینهار

  M1:2054
    زانک با جان شما آن می‌کند
    کان بهاران با درختان می‌کند

  M1:2055
    لیک بگریزید از سرد خزان
    کان کند کو کرد با باغ و رزان

  M1:2056
    راویان این را به ظاهر برده‌اند
    هم بر آن صورت قناعت کرده‌اند

  M1:2057
    بی‌خبر بودند از جان آن گروه
    کوه را دیده ندیده کان به کوه

  M1:2058
    آن خزان نزد خدا نفس و هواست
    عقل و جان عین بهار است و بقاست

  M1:2059
    مر ترا عقلیست جزوی در نهان
    کامل‌العقلی بجو اندر جهان

  M1:2060
    جزو تو از کل او کلی شود
    عقل کل بر نفس چون غُلّی شود

  M1:2061
    پس به تأویل این بود کانفاس پاک
    چون بهار است و حیات برگ و تاک

  M1:2062
    از حدیث اولیا نرم و درشت
    تن مپوشان زانک دینت راست پشت

  M1:2063
    گرم گوید سرد گوید خوش بگیر
    تا ز گرم و سرد بجهی وز سعیر

  M1:2064
    گرم و سردش نوبهار زندگیست
    مایهٔ صدق و یقین و بندگیست

  M1:2065
    زان کزو بستان جان‌ها زنده است
    زین جواهر بحر دل آگنده است

  M1:2066
    بر دل عاقل هزاران غم بود
    گر ز باغ دل خلالی کم شود

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai