Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۱ - قصهٔ اعرابی درویش و ماجرای زن با او به سبب قلت و درویشی
(d1-sh111, daftar 1, 12 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2259
    یک شب اعرابی‌زنی مر شوی را
    گفت و از حد برد گفت و گوی را

  M1:2260
    کین همه فقر و جفا ما می‌کشیم
    جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم

  M1:2261
    نان‌مان نه، نان‌خورش‌مان درد و رشک
    کوزه‌مان نه، آب‌مان از دیده اشک

  M1:2262
    جامهٔ ما، روز تاب آفتاب
    شب، نهالین و لحاف از ماهتاب

  M1:2263
    قرص مه را قرص نان پنداشته
    دست سوی آسمان برداشته

  M1:2264
    ننگ درویشان ز درویشی ما
    روز شب، از روزی‌اندیشی ما

  M1:2265
    خویش و بیگانه شده از ما رمان
    بر مثال سامری از مردمان

  M1:2266
    گر بخواهم از کسی یک مشت نسک
    مر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک

  M1:2267
    مر عرب را فخر غزوست و عطا
    در عرب تو همچو اندر خط خطا

  M1:2268
    چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایم
    ما به تیغ فقر بی‌سر گشته‌ایم

  M1:2269
    چه عطا ما بر گدایی می‌تنیم
    مر مگس را در هوا رگ می‌زنیم

  M1:2270
    گر کسی مهمان رسد گر من منم
    شب بخسپد، دلقش از تن بر کنم

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai