Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۲۹ - هدیه بردن عرب سبوی آب باران از میان بادیه سوی بغداد به امیرالمؤمنین بر پنداشت آنک آنجا هم قحط آبست
(d1-sh129, daftar 1, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2710
    گفت زن صدق آن بود کز بود خویش
    پاک برخیزی تو از مجهود خویش

  M1:2711
    آب بارانست ما را در سبو
    ملکت و سرمایه و اسباب تو

  M1:2712
    این سبوی آب را بردار و رو
    هدیه ساز و پیش شاهنشاه شو

  M1:2713
    گو که ما را غیر این اسباب نیست
    در مفازه هیچ به زین آب نیست

  M1:2714
    گر خزینه‌ش پر متاع فاخرست
    این چنین آبش نباشد نادرست

  M1:2715
    چیست آن کوزه تن محصور ما
    اندرو آب حواس شور ما

  M1:2716
    ای خداوند این خم و کوزهٔ مرا
    در پذیر از فضلِ الله اشتری

  M1:2717
    کوزه‌ای با پنج لولهٔ پنج حس
    پاک دار این آب را از هر نجس

  M1:2718
    تا شود زین کوزه منفذ سوی بحر
    تا بگیرد کوزهٔ من خوی بحر

  M1:2719
    تا چو هدیه پیش سلطانش بری
    پاک بیند باشدش شه مشتری

  M1:2720
    بی‌نهایت گردد آبش بعد از آن
    پر شود از کوزهٔ من صد جهان

  M1:2721
    لوله‌ها بر بند و پر دارش ز خم
    گفت غضوا عن هوا ابصارکم

  M1:2722
    ریش او پر باد کین هدیه کراست
    لایق چون او شهی اینست راست

  M1:2723
    زن نمی‌دانست کانجا برگذر
    هست جاری دجله‌ای همچون شکر

  M1:2724
    در میان شهر چون دریا روان
    پر ز کشتیها و شست ماهیان

  M1:2725
    رو بر سلطان و کار و بار بین
    حس تجری تحتها الانهار بین

  M1:2726
    این چنین حسها و ادراکات ما
    قطره‌ای باشد در آن نهر صفا

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai