Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۳۰ - در نمد دوختن زن عرب سبوی آب باران را و مهر نهادن بر وی از غایت اعتقاد عرب
(d1-sh130, daftar 1, 24 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2727
    مرد گفت آری سبو را سر ببند
    هین که این هدیه‌ست ما را سودمند

  M1:2728
    در نمد در دوز تو این کوزه را
    تا گشاید شه به هدیه روزه را

  M1:2729
    کاین چنین اندر همه آفاق نیست
    جز رحیق و مایه‌ی اذواق نیست

  M1:2730
    زانک ایشان ز آبهای تلخ و شور
    دایما پر علت‌اند و نیم‌کور

  M1:2731
    مرغ کاب شور باشد مسکنش
    او چه داند جای آب روشنش

  M1:2732
    ای که اندر چشمه‌ی شورست جات
    تو چه دانی شط و جیحون و فرات

  M1:2733
    ای تو نارسته ازین فانی رباط
    تو چه دانی محو و سکر و انبساط

  M1:2734
    ور بدانی نقلت از آب و جدست
    پیش تو این نامها چون ابجدست

  M1:2735
    ابجد و هوز چه فاش است و پدید
    بر همه طفلان و معنی بس بعید

  M1:2736
    پس سبو برداشت آن مرد عرب
    در سفر شد می‌کشیدش روز و شب

  M1:2737
    بر سبو لرزان بُد از آفات دهر
    هم کشیدش از بیابان تا به شهر

  M1:2738
    زن مصلا باز کرده از نیاز
    رب سلم ورد کرده در نماز

  M1:2739
    که نگه‌دار آب ما را از خسان
    یا رب آن گوهر بدان دریا رسان

  M1:2740
    گرچه شویم آگهست و پر فنست
    لیک گوهر را هزاران دشمنست

  M1:2741
    خود چه باشد گوهر، آبِ کوثرست
    قطره‌ای زینست کاصل گوهرست

  M1:2742
    از دعاهای زن و زاری او
    وز غم مرد و گران‌باری او

  M1:2743
    سالم از دزدان و از آسیب سنگ
    برد تا دار الخلافه بی‌درنگ

  M1:2744
    دید درگاهی پر از انعامها
    اهل حاجت گستریده دامها

  M1:2745
    دم بدم هر سوی صاحب‌حاجتی
    یافته زان در عطا و خلعتی

  M1:2746
    بهر گبر و مؤمن و زیبا و زشت
    همچو خورشید و مطر نی چون بهشت

  M1:2747
    دید قومی در نظر آراسته
    قوم دیگر منتظر بر خاسته

  M1:2748
    خاص و عامه از سلیمان تا بمور
    زنده گشته چون جهان از نفخ صور

  M1:2749
    اهل صورت در جواهر بافته
    اهل معنی بحر معنی یافته

  M1:2750
    آنک بی همت چه با همت شده
    وانک با همت چه با نعمت شده

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai