Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۳۷ - حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان
(d1-sh137, daftar 1, 18 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:2843
    آن یکی نحوی به کشتی در نشست
    رو به کشتیبان نهاد آن خودپرست

  M1:2844
    گفت هیچ از نحو خواندی گفت لا
    گفت نیم عمر تو شد در فنا

  M1:2845
    دل‌شکسته گشت کشتیبان ز تاب
    لیک آن دم کرد خامش از جواب

  M1:2846
    باد کشتی را به گردابی فکند
    گفت کشتیبان بدان نحوی بلند

  M1:2847
    هیچ دانی آشنا کردن بگو
    گفت نی ای خوش‌جواب خوب‌رو

  M1:2848
    گفت کل عمرت ای نحوی فناست
    زانک کشتی غرق این گردابهاست

  M1:2849
    محو می‌باید نه نحو اینجا بدان
    گر تو محوی بی‌خطر در آب ران

  M1:2850
    آب دریا مرده را بر سر نهد
    ور بود زنده ز دریا کی رهد

  M1:2851
    چون بمردی تو ز اوصاف بشر
    بحرِ اسرارت نهد بر فرق سر

  M1:2852
    ای که خلقان را تو خر می‌خوانده‌ای
    این زمان چون خر برین یخ مانده‌ای

  M1:2853
    گر تو علامه زمانی در جهان
    نک فنای این جهان بین وین زمان

  M1:2854
    مرد نحوی را از آن در دوختیم
    تا شما را نحوِ محو آموختیم

  M1:2855
    فقهِ فقه و نَحوِ نحو و صَرفِ صرف
    در کم آمد یابی ای یار شگرف

  M1:2856
    آن سبوی آب، دانشهای ماست
    وان خلیفه دجلهٔ علم خداست

  M1:2857
    ما سبوها پر به دجله می‌بریم
    گرنه خر دانیم خود را، ما خریم

  M1:2858
    باری اعرابی بدان معذور بود
    کو ز دجله غافل و بس دور بود

  M1:2859
    گر ز دجله با خبر بودی چو ما
    او نبردی آن سبو را جا بجا

  M1:2860
    بلک از دجله چو واقف آمدی
    آن سبو را بر سر سنگی زدی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai