Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۴۲ - رفتن گرگ و روباه در خدمت شیر به شکار
(d1-sh142, daftar 1, 29 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:3021
    شیر و گرگ و روبهی بهر شکار
    رفته بودند از طلب در کوهسار

  M1:3022
    تا به پشت همدگر بر صیدها
    سخت بر بندند بار قیدها

  M1:3023
    هر سه با هم اندر آن صحرای ژرف
    صیدها گیرند بسیار و شگرف

  M1:3024
    گرچه زیشان شیر نر را ننگ بود
    لیک کرد اکرام و همراهی نمود

  M1:3025
    این چنین شه را ز لشکر زحمتست
    لیک همره شد جماعت رحمتست

  M1:3026
    این چنین مه را ز اختر ننگهاست
    او میان اختران بهر سخاست

  M1:3027
    امر شاورهم پیمبر را رسید
    گرچه رایی نیست رایش را ندید

  M1:3028
    در ترازو جو رفیق زر شدست
    نه از آن که جو چو زر جوهر شدست

  M1:3029
    روح قالب را کنون همره شدست
    مدتی سگ حارس درگه شدست

  M1:3030
    چونک رفتند این جماعت سوی کوه
    در رکاب شیر با فر و شکوه

  M1:3031
    گاو کوهی و بز و خرگوش زفت
    یافتند و کار ایشان پیش رفت

  M1:3032
    هر که باشد در پی شیر حراب
    کم نیاید روز و شب او را کباب

  M1:3033
    چون ز کُه در بیشه آوردندشان
    کشته و مجروح و اندر خون کشان

  M1:3034
    گرگ و روبه را طمع بود اندر آن
    که رود قسمت به عدل خسروان

  M1:3035
    عکسِ طمْعِ هر دوشان بر شیر زد
    شیر دانست آن طمعها را سند

  M1:3036
    هر که باشد شیرِ اسرار و امیر
    او بداند هر چه اندیشد ضمیر

  M1:3037
    هین نگه دار ای دل اندیشه‌خو
    دل ز اندیشهٔ بدی در پیش او

  M1:3038
    داند و خر را همی‌راند خموش
    در رخت خندد برای روی‌پوش

  M1:3039
    شیر چون دانست آن وسواسشان
    وا نگفت و داشت آن دم پاسشان

  M1:3040
    لیک با خود گفت بنمایم سزا
    مر شما را ای خسیسان گدا

  M1:3041
    مر شما را بس نیامد رای من
    ظنتان اینست در اعطای من

  M1:3042
    ای عقول و رایتان از رای من
    از عطاهای جهان‌آرای من

  M1:3043
    نقش با نقاش چه سگالد دگر
    چون سگالش اوش بخشید و خبر

  M1:3044
    این چنین ظنِ خسیسانه به من
    مر شما را بود ننگانِ زمن

  M1:3045
    ظانین بالله ظن السؤ را
    گر نبرم سر بود عین خطا

  M1:3046
    وا رهانم چرخ را از ننگتان
    تا بماند در جهان این داستان

  M1:3047
    شیر با این فکر می‌زد خنده فاش
    بر تبسمهای شیر ایمن مباش

  M1:3048
    مال دنیا شد تبسمهای حق
    کرد ما را مست و مغرور و خلَق

  M1:3049
    فقر و رنجوری بهستت ای سند
    کان تبسم دام خود را بر کند

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai