Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۴۸ - آمدن مهمان پیش یوسف علیه‌السلام و تقاضا کردن یوسف علیه‌السلام ازو تحفه و ارمغان
(d1-sh148, daftar 1, 35 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:3165
    آمد از آفاق یار مهربان
    یوسف صدیق را شد میهمان

  M1:3166
    کاشنا بودند وقت کودکی
    بر وسادهٔ آشنایی متکی

  M1:3167
    یاد دادش جور اخوان و حسد
    گفت کان زنجیر بود و ما اسد

  M1:3168
    عار نبود شیر را از سلسله
    نیست ما را از قضای حق گله

  M1:3169
    شیر را بر گردن ار زنجیر بود
    بر همه زنجیرسازان میر بود

  M1:3170
    گفت چون بودی ز زندان و ز چاه
    گفت همچون در محاق و کاست ماه

  M1:3171
    در محاق ار ماه نو گردد دوتا
    نی در آخر بدر گردد بر سما؟

  M1:3172
    گرچه دردانه به هاون کوفتند
    نور چشم و دل شد و بیند بلند

  M1:3173
    گندمی را زیر خاک انداختند
    پس ز خاکش خوشه‌ها بر ساختند

  M1:3174
    بار دیگر کوفتندش ز آسیا
    قیمتش افزود و نان شد جان‌فزا

  M1:3175
    باز نان را زیر دندان کوفتند
    گشت عقل و جان و فهم هوشمند

  M1:3176
    باز آن جان چونک محو عشق گشت
    یَعجب الزُّراع آمد بعد کشت

  M1:3177
    این سخن پایان ندارد باز گرد
    تا که با یوسف چه گفت آن نیک‌مرد

  M1:3178
    بعد قصه گفتنش گفت ای فلان
    هین چه آوردی تو ما را ارمغان

  M1:3179
    بر در یاران تهی‌دست آمدن
    هست بی‌گندم سوی طاحون شدن

  M1:3180
    حق تعالی خلق را گوید بحشر
    ارمغان کو از برای روز نشر

  M1:3181
    جِئتمونا و فُرادی بی نوا
    هم بدان سان که خلقناکم کذا

  M1:3182
    هین چه آوردید دست‌آویز را
    ارمغانی روز رستاخیز را

  M1:3183
    یا امید بازگشتنتان نبود
    وعدهٔ امروز باطلتان نمود

  M1:3184
    منکری مهمانیش را از خری
    پس ز مطبخ خاک و خاکستر بری

  M1:3185
    ور نه‌ای منکر چنین دست تهی
    در در آن دوست چون پا می‌نهی

  M1:3186
    اندکی صرفه بکن از خواب و خور
    ارمغان بهر ملاقاتش ببر

  M1:3187
    شو قلیل النوم مما یهجعون
    باش در اسحار از یستغفرون

  M1:3188
    اندکی جنبش بکن همچون جنین
    تا ببخشندت حواس نوربین

  M1:3189
    وز جهانِ چون رحِم، بیرون روی
    از زمین در عرصهٔ واسع شوی

  M1:3190
    آنک ارض الله واسع گفته‌اند
    عرصه‌ای دان انبیا را بس بلند

  M1:3191
    دل نگردد تنگ زان عرصهٔ فراخ
    نخلِ تر آنجا نگردد خشک شاخ

  M1:3192
    حاملی تو مر حواست را کنون
    کند و مانده می‌شوی و سرنگون

  M1:3193
    چونک محمولی نه حامل وقت خواب
    ماندگی رفت و شدی بی رنج و تاب

  M1:3194
    چاشنیی دان تو حال خواب را
    پیش محمولی حال اولیا

  M1:3195
    اولیا اصحاب کهفند ای عنود
    در قیام و در تقلب هم رقود

  M1:3196
    می‌کشدشان بی تکلف در فعال
    بی‌خبر ذاتَ الیَمین ذاتَ الشِّمال

  M1:3197
    چیست آن ذات الیَمین؟ فعلِ حَسَن
    چیست آن ذات الشِّمال؟ اَشغالِ تَن

  M1:3198
    می‌رود این هر دو کار از انبیا
    بی‌خبر زین هر دو ایشان چون صدا

  M1:3199
    گر صدایت بشنواند خیر و شر
    ذات کُه باشد ز هر دو بی‌خبر

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai