Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۲۲ - تخلیط وزیر در احکام انجیل
(d1-sh22, daftar 1, 37 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:469
    ساخت طوماری به نام هر یکی
    نقش هر طومار‌ْ دیگر مَسلکی

  M1:470
    حُکم‌های هر یکی نوعی دگر
    این خلاف‌ِ آن ز پایان تا به‌ سَر

  M1:471
    در یکی راهِ ریاضت را و جوع
    رکن توبه کرده و شرط رجوع

  M1:472
    در یکی گفته ریاضت سود نیست
    اندرین ره مَخلَصی جز جود نیست

  M1:473
    در یکی گفته که جوع و جود تو
    شِرک باشد از تو با معبود تو

  M1:474
    جز توکّل جز که تسلیمِ تمام
    در غم و راحت همه مکر‌ست و دام

  M1:475
    در یکی گفته که واجب خدمتست
    ور نه اندیشهٔ توکّل‌ تُهمتَست

  M1:476
    در یکی گفته که امر و نهی‌هاست
    بهر کردن نیست‌، شرحِ عجزِ ماست

  M1:477
    تا که عجزِ خود بینیم اندر آن
    قدرت او را بدانیم آن زمان

  M1:478
    در یکی گفته که عجز خود مبین
    کفر‌ِ نعمت کردن است آن عجز‌ْ هین

  M1:479
    قدرت خود بین که این قدرت ازوست
    قدرت‌ِ تو نعمت‌ِ او دان که هوست

  M1:480
    در یکی گفته کزین دو بَر گذر
    بُت بود هر چه بگنجد در نظر

  M1:481
    در یکی گفته مکُش این شمع را
    کاین نظر چون شمع آمد جمع را

  M1:482
    از نظر چون بگذری‌ و از خیال
    کُشته‌باشی نیم‌شب شمع‌ِ وصال

  M1:483
    در یکی گفته ‌بکُش‌ باکی مدار
    تا عوض بینی نظر را صد هزار

  M1:484
    که ز کُشتن‌ شمع‌ِ جان افزون‌ شود
    لیلی‌ات از صبرِ تو مجنون شود

  M1:485
    ترک دنیا هر که کرد از زُهدِ خویش
    بیش آید پیش او دنیا و بیش‌

  M1:486
    در یکی گفته که آنچت داد حق
    بر تو شیرین کرد در ایجادْ حق

  M1:487
    بر تو آسان کرد و خَوش آن را بگیر
    خویشتن را در مَیفکن در زحیر

  M1:488
    در یکی گفته که بگذار آن‌ِ خوَد
    کان قبول طبع تو رَد‌َّست و بَد

  M1:489
    راه‌های مختلف آسان شدست
    هر یکی را ملّتی چون جان شدست

  M1:490
    گر میّسر کردنِ حق ره بُدی
    هر جهود و گبر ازو آگه بُدی

  M1:491
    در یکی گفته میسّر آن بود
    که حیاتِ دل‌ غذای جان بود

  M1:492
    هر‌چه ذوقِ طبع باشد‌، چون گذشت
    بَر نه‌ آرَد همچو شوره رَیع و کشت

  M1:493
    جز پشیمانی نباشد رَیع او
    جز خسارت پیش نارد بَیع او

  M1:494
    آن میسَّر نبود اندر عاقبت
    نام او باشد معسَّر عاقبت

  M1:495
    تو معسّر از میسّر بازدان
    عاقبت بنگر جمال این و آن

  M1:496
    در یکی گفته که استادی طلب
    عاقبت‌بینی نیابی در حسب

  M1:497
    عاقبت دیدند هر گون ملّتی
    لاجرم گشتند اسیر زلّتی

  M1:498
    عاقبت‌دیدن نباشد دست‌باف
    ورنه کی بودی ز دین‌ها اختلاف‌

  M1:499
    در یکی گفته که اُستا هم توی
    زانک استا را شناسا هم توی

  M1:500
    مرد باش و سُخرهٔ مردان مشو
    رو سَر خود گیر و سرگردان مشو

  M1:501
    در یکی گفته که «این جمله یکیست
    هر که او دو بیند احوَل مردکی‌ست

  M1:502
    در یکی گفته که صد یک چون بود‌
    این کی اندیشد‌ مگر مجنون بود

  M1:503
    هر یکی قولیست ضِدّ هم‌دگر
    چون یکی باشد یکی زهر و شکر

  M1:504
    تا ز زهر و از شکر در نگذری
    کی تو از گلزار وحدت بو بری

  M1:505
    این نمط وین نوع دَه طومار و دو
    بر نوشت آن دین عیسی را عَدو

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai