Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۳۴ - منازعت امرا در ولی عهدی
(d1-sh34, daftar 1, 31 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:702
    یک امیری زان امیران پیش رفت
    پیش آن قومِ وفا اندیش رفت

  M1:703
    گفت اینک نایبِ آن مرد من
    نایبِ عیسی منم اندر زَمَن

  M1:704
    اینک این طومارْ برهانِ منست
    کین نیابت بعد ازو آن منست

  M1:705
    آن امیر دیگر آمد از کمین
    دعوی او در خلافت بُد همین

  M1:706
    از بغل او نیز طوماری نمود
    تا برآمد هر دو را خشمِ جهود

  M1:707
    آن امیرانِ دگر یک‌یک قطار
    برکشیده تیغهای آبدار

  M1:708
    هر یکی را تیغ و طوماری به دست
    درهم افتادند چون پیلانِ مست

  M1:709
    صد هزاران مردِ تَرسا کُشته شد
    تا ز سَرهای بریده پُشته شد

  M1:710
    خون روان شد همچو سیل از چپ و راست
    کوه کوه اندر هوا زین گَردْ خاست

  M1:711
    تخم‌های فتنه‌ها کو کِشته بود
    آفت سَرهای ایشان گَشته بود

  M1:712
    جوزها بشکست و آن کان مغز داشت
    بَعد کُشتن روحِ پاکِ نغز داشت

  M1:713
    کُشتن و مُردن که بر نقشِ تنست
    چون انار و سیب را بشکَستنست

  M1:714
    آنچ شیرینست او شد ناردانگ
    وانک پوسیده‌ست نبود غیرِ بانگ

  M1:715
    آنچ با معنیست خود پیدا شود
    وانچ پوسیده‌ست او رسوا شود

  M1:716
    رو بمعنی کوش ای صورت‌پرست
    زانک معنی بر تنِ صورت‌ پُرست

  M1:717
    همنشین اهل معنی باش تا
    هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ

  M1:718
    جان بی‌معنی درین تن بی‌خلاف
    هست همچون تیغ چوبین در غلاف

  M1:719
    تا غلاف اندر بود باقیمتست
    چون برون شد سوختن را آلتست

  M1:720
    تیغ چوبین را مبَر در کارزار
    بنگر اوّل تا نگردد کارْ زار

  M1:721
    گر بود چوبین برو دیگر طلب
    ور بود الماس پیش آ با طرب

  M1:722
    تیغ در زرّادخانهٔ اولیاست
    دیدن ایشان شما را کیمیاست

  M1:723
    جمله دانایان همین گفته همین
    هست دانا رحمةَ للعالمین

  M1:724
    گر اناری می‌خری خندان بخَر
    تا دهد خنده ز دانهٔ او خبر

  M1:725
    ای مبارک خنده‌اش کو از دهان
    می‌نماید دلْ چو دُرّ از دُرجِ جان

  M1:726
    نامبارک خندهٔ آن لاله بود
    کز دهانِ او سیاهی دل نمود

  M1:727
    نارِ خندان باغ را خندان کند
    صحبت مردانَت از مردان کند

  M1:728
    گر تو سنگِ صَخره و مرمر شوی
    چون به صاحب دل رسی گوهر شوی

  M1:729
    مهرِ پاکان درمیان جان نشان
    دل مده الّا به مِهر دلخوشان

  M1:730
    کوی نومیدی مَرو اومیدهاست
    سوی تاریکی مرو خورشیدهاست

  M1:731
    دل ترا در کوی اهلِ دل کشد
    تن ترا در حبس آب و گل کشد

  M1:732
    هین غذای دل بِده از همدلی
    رو بجو اقبال را از مُقبلی

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai