Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۴۱ - طنز و انکار کردن پادشاه جهود و قبول ناکردن نصیحت خاصان خویش
(d1-sh41, daftar 1, 31 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:875
    این عجایب دید آن شاه جهود
    جُز که طنز و جز که انکارش نبود

  M1:876
    ناصحان گفتند از حد مگذران
    مرکبِ استیزه را چندین مران

  M1:877
    ناصحان را دست بَست و بند کرد
    ظلم را پیوند در پیوند کرد

  M1:878
    بانگ آمد کار چون اینجا رسید
    پای دار ای سگ که قهر ما رسید

  M1:879
    بعد از آن آتش چهل گَز بر فروخت
    حلقه گشت و آن جهودان را بسوخت

  M1:880
    اصل ایشان بود آتش ز ابتدا
    سوی اصل خویش رفتند انتها

  M1:881
    هم ز آتش زاده بودند آن فریق
    جزوها را سوی کُل باشد طریق

  M1:882
    آتشی بودند مؤمن‌ سوز و بس
    سوخت خود را آتش ایشان چو خَس

  M1:883
    آنک بودست امُّه الهاویه
    هاویه آمد مَرورا زاویه

  M1:884
    مادر فرزند جویان ویَست
    اصلها مر فرعها را در پیَست

  M1:885
    آبها در حوض اگر زندانیَست
    باد نَشفش می‌کند کارکانیست

  M1:886
    می‌رهاند می‌بَرد تا مَعدنش
    اندک اندک تا نبینی بُردنش

  M1:887
    وین نفس جانهای ما را همچنان
    اندک اندک دزدد از حبس جهان

  M1:888
    تا اِلَیهِ یَصعَد اَطیابُ الکَلِم
    صاعِداََ مِنّا اِلی حَیثُ عَلِم

  M1:889
    تَرتَقی اَنفاسُنا بِالمُنتَقا
    مُحتَفاََ مِنّا اِلی دارِالبَقا

  M1:890
    ثُمَّ تَأتینا مُکافاتُ المَقال
    ضِعفَ ذاکَ رَحمَةََ مِن ذِی الجَلال

  M1:891
    ثُمَّ یُلجینا اِلی اَمثالِها
    کَی یَنالَ العَبدُ مِمّا نالَها

  M1:892
    هاکَذا تَعرُج وَ تَنزِل دایما
    ذا فَلازِلتَ عَلَیه قایما

  M1:893
    پارسی گوییم یعنی این کشش
    زان طرف آید که آمد آن چشش

  M1:894
    چشم هر قومی به سویی مانده‌ست
    کان طرف یک روز ذوقی رانده‌ست

  M1:895
    ذوق جنس از جنس خود باشد یقین
    ذوق جزو از کل خود باشد ببین

  M1:896
    یا مگر آن قابل جِنسی بود
    چون بدو پیوست جنس او شود

  M1:897
    همچو آب و نان که جنس ما نبود
    گشت جنس ما و اندر ما فزود

  M1:898
    نقش جنسیّت ندارد آب و نان
    ز اعتبار آخر آن را جنس دان

  M1:899
    ور ز غیر جنس باشد ذوقِ ما
    آن مگر مانند باشد جنس را

  M1:900
    آنک مانندست باشد عاریت
    عاریت باقی نماند عاقبت

  M1:901
    مرغ را گر ذوق آید از صفیر
    چونک جنس خود نیابد شد نفیر

  M1:902
    تشنه را گر ذوق آید از سَراب
    چون رسد در وی گریزد جوید آب

  M1:903
    مفلسان هم خوش شوند از زر قلب
    لیک آن رسوا شود در دارِ ضرب

  M1:904
    تا زر اندودیت از ره نَفکند
    تا خیال کژ ترا چَه نَفکند

  M1:905
    از کلیله باز جو آن قصّه را
    واندر آن قصه طلب کن حِصّه را

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai