Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹ - فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر
(d1-sh9, daftar 1, 37 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:186
    شه فرستاد آن طرف یک دو رسول
    حاذقان و کافیان بس عَدول

  M1:187
    تا سمرقند آمدند آن دو امیر
    پیش آن زرگر ز شاهنشه بَشیر

  M1:188
    «کای لطیف استاد کامل معرفت
    فاش اندر شهرها از تو صفت

  M1:189
    نک فلان شه از برای زرگری
    اختیارت کرد زیرا مهتری

  M1:190
    اینک این خلعت بگیر و زرّ و سیم
    چون بیایی خاص باشی و ندیم»

  M1:191
    مرد مال و خلعت بسیار دید
    غرّه شد از شهر و فرزندان برید.

  M1:192
    اندر آمد شادمان در راه مرد
    بی‌خبر کان شاه قصد جانْش کرد

  M1:193
    اسپ تازی برنشست و شاد تاخت
    خونبهای خویش را خلعت شناخت

  M1:194
    ای شده اندر سفر با صد رضا
    خود به پای خویش تا سوء القضا

  M1:195
    در خیالش مُلک و عِزّ و مهتری
    گفت عزرائیل رو، آری بری

  M1:196
    چون رسید از راه آن مرد غریب
    اندر آوردش به پیش شه طبیب

  M1:197
    سوی شاهنشاه بردندش به‌ناز
    تا بسوزد بر سر شمع طراز

  M1:198
    شاه دید او را بسی تعظیم کرد
    مخزن زر را بدو تسلیم کرد

  M1:199
    پس حکیمش گفت کای سلطان مِه
    آن کنیزک را بدین خواجه بدِه

  M1:200
    تا کنیزک در وصالش خوش شود
    آب وصلش دفع آن آتش شود

  M1:201
    شه بدو بخشید آن مه‌روی را
    جفت کرد آن هر دو صحبت‌جوی را

  M1:202
    مدت شش ماه می‌راندند کام
    تا به صحتْ آمد آن دختر تمام

  M1:203
    بعد از آن از بهر او شربت بساخت
    تا بخورد و پیش دختر می‌گداخت

  M1:204
    چون ز رنجوری جمال او نماند
    جان دختر در وبال او نماند

  M1:205
    چونک زشت و ناخوش و رخ‌زرد شد
    اندک‌اندک در دل او سرد شد

  M1:206
    عشق‌هایی کز پی رنگی بود
    عشق نبود عاقبت ننگی بود

  M1:207
    کاش کان هم ننگ بودی یکسری
    تا نرفتی بر وی آن بد داوری

  M1:208
    خون دوید از چشم همچون جوی او
    دشمن جان وی آمد روی او

  M1:209
    دشمن طاووس آمد پرّ او
    ای بسی شه را بکشته فرّ او

  M1:210
    گفت: «من آن آهوم کز ناف من
    ریخت این صیاد خون صاف من،

  M1:211
    ای من آن روباهِ صحرا، کز کمین
    سر بریدندش برای پوستین،

  M1:212
    ای من آن پیلی که زخم پیلبان
    ریخت خونم از برای استخوان،

  M1:213
    آنکه کشتستم پی مادون من
    می‌نداند که نخسپد خون من

  M1:214
    بر منست امروز و فردا بر وی‌است
    خون چون من کس، چنین ضایع کی‌است؟

  M1:215
    گرچه دیوار افکند سایهٔ دراز
    باز گردد سوی او آن سایه باز؛

  M1:216
    این جهان‌، کوه است و فعل ما ندا
    سوی ما آید نداها را صدا»

  M1:217
    این بگفت و رفت در دَم زیر خاک
    آن کنیزک شد ز عشق‌ و رنج پاک

  M1:218
    زانک عشق مردگان پاینده نیست
    زانک مرده سوی ما آینده نیست

  M1:219
    عشق زنده در روان و در بصر
    هر دمی باشد ز غنچه تازه‌تر

  M1:220
    عشق آن زنده گزین کو باقی است
    کز شراب جان‌فزایت ساقی است

  M1:221
    عشق آن بگزین که جمله انبیا
    یافتند از عشق او کار و کیا

  M1:222
    تو مگو ما را بدان شه بار نیست
    با کریمان کارها دشوار نیست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai