Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹۲ - رجوع به حکایت خواجهٔ تاجر
(d1-sh92, daftar 1, 11 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:1820
    بس دراز است این‌، حدیث خواجه گو
    تا چه شد احوال آن مرد نکو

  M1:1821
    خواجه اندر آتش و درد و حنین
    صد پراکنده همی‌گفت این چنین

  M1:1822
    گه تناقض گاه ناز و گه نیاز
    گاه سودای حقیقت گه مجاز

  M1:1823
    مرد غرقه گشته جانی می‌کند
    دست را در هر گیاهی می‌زند

  M1:1824
    تا کدامش دست گیرد در خطر
    دست و پایی می‌زند از بیم سر

  M1:1825
    دوست دارد یار این آشفتگی
    کوشش بیهوده به از خفتگی

  M1:1826
    آنک او شاهست او بی کار نیست
    ناله از وی طرفه کو بیمار نیست

  M1:1827
    بهر این فرمود رحمان ای پسر
    کل یوم هو فی شان ای پسر

  M1:1828
    اندرین ره می‌تراش و می‌خراش
    تا دم آخر دمی فارغ مباش

  M1:1829
    تا دم آخر دمی آخر بود
    که عنایت با تو صاحب‌ سِر بود

  M1:1830
    هر چه می‌کوشند اگر مرد و زنست
    گوش و چشم شاه جان بر روزنست

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai