Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹۳ - برون انداختن مرد تاجر طوطی را از قفس و پریدن طوطی مرده
(d1-sh93, daftar 1, 20 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:1831
    بعد از آنَش از قفس بیرون فکند
    طوطیَک پَرّید تا شاخ بلند

  M1:1832
    طوطی مرده چنان پرواز کرد
    کآفتاب شرق، تُرکی‌تاز کرد

  M1:1833
    خواجه حیران گشت اندر کار مرغ
    بی‌خبر، ناگه بدید اسرار مرغ

  M1:1834
    روی بالا کرد و گفت ای عندلیب
    از بیانِ حالِ خودْ، مان دِه نصیب

  M1:1835
    او چه کرد آنجا که تو آموختی‌؟
    ساختی مکری و ما را سوختی‌؟

  M1:1836
    گفت طوطی کاو به فعلم پند داد
    که رها کن لطف آواز و وَداد

  M1:1837
    زان‌که آوازت ترا در بند کرد
    خویشتن مُرده، پِیِ این پند کرد

  M1:1838
    یعنی ای مطرب شده با عام و خاص
    مُرده شو چون من که تا یابی خلاص

  M1:1839
    دانه باشی مرغکانت بَرچِنند
    غنچه باشی کودکانت بَرکَنند

  M1:1840
    دانه پنهان کن به‌کلی دام شو
    غنچه پنهان کن گیاه بام شو

  M1:1841
    هر که داد او حُسن خود را در مَزاد
    صد قضای بد سوی او رو نهاد

  M1:1842
    چَشم‌ها و خَشم‌ها و رَشک‌ها
    بر سرش ریزد چو آب از مَشک‌ها

  M1:1843
    دشمنان او را ز غیرت می‌درند
    دوستان هم روزگارش می‌بَرند

  M1:1844
    آنک غافل بود از کشت و بهار
    او چه داند قیمت این روزگار‌؟

  M1:1845
    در پناه لطف حق باید گریخت
    کاو هزاران لطف بر ارواح ریخت

  M1:1846
    تا پناهی یابی آن‌گه چون پناه‌!
    آب و آتش، مَر ترا گردد سپاه

  M1:1847
    نوح و موسی را نه دریا یار شد‌؟
    نه بر اعداشان به کین قَهّار شد‌؟

  M1:1848
    آتش ابراهیم را نی قلعه بود‌؟
    تا برآوَرْد از دل نَمرود، دود‌؟

  M1:1849
    کوه، یحیی را نه سوی خویش خوانْد‌؟
    قاصدانش را به زخم سنگ راند‌؟

  M1:1850
    گفت "ای یحیی! بیا در من گریز
    تا پناهت باشم از شمشیرِ تیز"

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai