Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۹۵ - مضرت تعظیم خلق و انگشت‌نمای شدن
(d1-sh95, daftar 1, 29 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M1:1855
    تن قفس‌شکل است‌، تن شد خار جان
    در فریب داخلان و خارجان

  M1:1856
    اینْش گوید من شوم هم‌راز تو
    وآنش گوید نی‌! منم انباز تو

  M1:1857
    اینش گوید نیست چون تو در وجود
    در جمال و فضل و در احسان و جود

  M1:1858
    آنش گوید هر دو عالم آن تست
    جمله جانهامان طُفیل جان تست

  M1:1859
    او چو بیند خلق را سرمست خویش
    از تکبر می‌رود از دست خویش

  M1:1860
    او نداند که هزاران را چو او
    دیو افکنده‌ست اندر آب جو

  M1:1861
    لطف و سالوس جهان خوش لقمه‌ای‌ست
    کمترش خور کان پُر آتش لقمه‌ای‌ست

  M1:1862
    آتشش پنهان و ذوقش آشکار
    دود او ظاهر شود پایان کار

  M1:1863
    تو مگو ‌«آن مدح را من کی خورم‌؟
    از طمع می‌گوید او‌، پی می‌برم‌»

  M1:1864
    مادحت گر هجو گوید بر ملا
    روزها سوزد دلت زان سوزها

  M1:1865
    گرچه دانی کو ز حرمان گفت آن
    کان طمع که داشت از تو‌، شد زیان

  M1:1866
    آن اثر می‌مانَدَت در اندرون
    در مدیح این حالتت هست آزمون

  M1:1867
    آن اثر هم روزها باقی بوَد
    مایهٔ کبر و خِداع جان شود

  M1:1868
    لیک ننماید‌، چو شیرین است مدح
    بد نماید زانک تلخ افتاد قدح

  M1:1869
    همچو مطبوخ‌ست و حب کان را خوری
    تا بدیری شورش و رنج اندری

  M1:1870
    ور خوری حلوا بود ذوقش دمی
    این اثر چون آن نمی‌پاید همی

  M1:1871
    چون نمی‌پاید همی‌پاید نهان
    هر ضدی را تو به ضد او بدان

  M1:1872
    چون شکر پاید نهان تأثیر او
    بعد حینی دمل آرد نیش‌جو

  M1:1873
    نفس از بس مدح‌ها فرعون شد
    کن ذلیل النفس هونا لا تسد

  M1:1874
    تا توانی بنده شو‌، سلطان مباش
    زخم کش چون گوی شو‌، چوگان مباش

  M1:1875
    ورنه چون لطفت نماند وین جمال
    از تو آید آن حریفان را ملال

  M1:1876
    آن جماعت کت همی‌دادند ریو
    چون ببینندت بگویندت که دیو

  M1:1877
    جمله گویندت چو بینندت به‌در
    ‌«مرده‌ای از گور خود بر کرد سر‌»

  M1:1878
    همچو امرد که خدا نامش کنند
    تا بدین سالوس در دامش کنند

  M1:1879
    چونک در بدنامی آمد ریش او
    دیو را ننگ آید از تفتیش او

  M1:1880
    دیو سوی آدمی شد بهر شر
    سوی تو ناید که از دیوی بتر

  M1:1881
    تا تو بودی آدمی دیو از پیَت
    می‌دوید و می‌چشانید او میَت

  M1:1882
    چون شدی در خوی دیوی استوار
    می‌گریزد از تو دیو نابکار

  M1:1883
    آنک اندر دامنت آویخت او
    چون چنین گشتی ز تو بگریخت او

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai