Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۱۱ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی جمله مال خود را به وی ده
(d3-sh111, daftar 3, 17 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:2425
    بعد از آن داود گفتش کای عنود
    جمله مال خویش او را بخش زود

  M3:2426
    ورنه کارت سخت گردد گفتمت
    تا نگردد ظاهر از وی استمت

  M3:2427
    خاک بر سر کرد و جامه بر درید
    که به‌هر دَم می‌کنی ظلمی مزید

  M3:2428
    یک‌دمی دیگر برین تشنیع راند
    باز داودش به پیش خویش خواند

  M3:2429
    گفت چون بختت نبود ای بخت‌کور
    ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

  M3:2430
    ریده‌ای آنگاه صدر و پیشگاه
    ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه

  M3:2431
    رو که فرزندان تو با جفت تو
    بندگان او شدند افزون مگو

  M3:2432
    سنگ بر سینه همی‌زد با دو دست
    می‌دوید از جهل خود بالا و پست

  M3:2433
    خلق هم اندر ملامت آمدند
    کز ضمیر کار او غافل بدند

  M3:2434
    ظالم از مظلوم کی داند کسی
    کو بود سخرهٔ هوا همچون خسی

  M3:2435
    ظالم از مظلوم آنکس پی برد
    کو سَرِ نفس ظلوم خود بُرد

  M3:2436
    ورنه آن ظالم که نفس است از درون
    خصم هر مظلوم باشد از جنون

  M3:2437
    سگ هماره حمله بر مسکین کند
    تا تواند زخم بر مسکین زند

  M3:2438
    شرم شیران راست نه سگ را بدان
    که نگیرد صید از همسایگان

  M3:2439
    عامهٔ مظلوم‌کش، ظالم‌پرست
    از کمین، سگشان سوی داود جست

  M3:2440
    روی در داود کردند آن فریق
    کای نبی مجتبی بر ما شفیق

  M3:2441
    این نشاید از تو کین ظلمیست فاش
    قهر کردی بی‌گناهی را به‌لاش

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai