Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را
(d3-sh132, daftar 3, 15 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:2885
    سَگِ زمستان جَمع گردَد اُستُخوانَش
    زَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانَش

  M3:2886
    کو بگویَد کین قَدرِ تَن که مَنَم
    خانه‌ای از سَنگ بایَد کَردَنم

  M3:2887
    چونَک تابستان بیایَد مَن بِچَنگ
    بَهرِ سَرما خانه‌ای سازَم زِ سَنگ

  M3:2888
    چونَک تابستان بیاید از گُشاد
    اُستُخوانها پَهن گردَد پوست شاد

  M3:2889
    گویَد او چون زَفت بینَد خویش را
    دَر کُدامین خانه گُـنجَم اِی کیا

  M3:2890
    زَفت گردَد پا کِشَد دَر سایه‌ای
    کاهِلی ، سیری ، غَری ، خودرایه‌ای

  M3:2891
    گویَدَش دِل خانه‌ای ساز اِی عَمو
    گوید او در خانه کی گُنجَم بِگو

  M3:2892
    اُستُخوانِ حرصِ تو دَر وقتِ دَرد
    دَرهَم آیَد خُرد گردَد دَر نَوَرد

  M3:2893
    گویی اَز توبه بِسازَم خانه‌ای
    دَر زِمستان باشُدَم اِستانه‌ای

  M3:2894
    چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص زَفت
    هَمچو سَگ سودای خانه از تو رَفت

  M3:2895
    شُکرِ نِعمت خوشتَر از نِعمت بُوَد
    شُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد

  M3:2896
    شُکرِ جان نِعمت وُ نِعمت چو پوست
    زآنک شُکر آرد تُرا تا کوی دوست

  M3:2897
    نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباه
    صیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکرِ شاه

  M3:2898
    نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میر
    تا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر

  M3:2899
    سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَق
    تا رَوَد از تو شِکَم‌خواری وُ دَق

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai