Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۵ - روان شدن خواجه به سوی ده
(d3-sh15, daftar 3, 35 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:497
    خواجه در کار آمد و تجهیز ساخت
    مرغ عزمش سوی ده اشتاب تاخت

  M3:498
    اهل و فرزندان سفر را ساختند
    رخت را بر گاوِ عزم انداختند

  M3:499
    شادمانان و شتابان سوی ده
    که بری خوردیم از ده مژده ده

  M3:500
    مقصد ما را چراگاه خوش‌ست
    یار ما آنجا کریم و دلکش‌ست

  M3:501
    با هزاران آرزو‌مان خوانده است
    بهر ما غرس کرم بنشانده است

  M3:502
    ما ذخیرهٔ دَه زمستانِ دراز
    از برِ او سوی شهر آریم باز

  M3:503
    بلک باغ ایثار راه ما کند
    در میان جان خودمان جا کند

  M3:504
    عجلوا اصحابنا کی تربحوا
    عقل می‌گفت از درون لا تفرحوا

  M3:505
    من رباح الله کونوا رابحین
    ان ربی لا یحب الفرحین

  M3:506
    افرحوا هونا بما آتاکم
    کل آت مشغل الهاکم

  M3:507
    شاد از وی شو مشو از غیر وی
    او بهار‌ست و دگرها ماه دی

  M3:508
    هر چه غیر اوست استدراج تست
    گرچه تخت و ملکت است و تاج تست

  M3:509
    شاد از غم شو که غم دام لقا‌ست
    اندرین ره سوی پستی ارتقا‌ست

  M3:510
    غم یکی گنجی‌ست و رنج تو چو کان
    لیک کی در گیرد این در کودکان‌؟

  M3:511
    کودکان چون نام بازی بشنوند
    جمله با خر گور هم تگ می‌دوند

  M3:512
    ای خران کور این سو دام‌هاست
    در کمین این سوی خون‌آشام‌هاست

  M3:513
    تیرها پران کمان پنهان ز غیب
    بر جوانی می‌رسد صد تیر شیب

  M3:514
    گام در صحرای دل باید نهاد
    زانکه در صحرای گِل نبوَد گشاد

  M3:515
    ایمن‌آباد است دل ای دوستان
    چشمه‌ها و گلستان در گلستان

  M3:516
    عج الی القلب و سر یا ساریه
    فیه اشجار و عین جاریه

  M3:517
    دِه مرو دِه مرد را احمق کند
    عقل را بی نور و بی رونق کند

  M3:518
    قول پیغامبر شنو ای مجتبی
    گورِ عقل آمد وطن در روستا

  M3:519
    هر که در رُستا بود روزی و شام
    تا به ماهی عقل او نبود تمام

  M3:520
    تا به ماهی احمقی با او بوَد
    از حشیش دِه جز اینها چه‌دْرَوَد‌؟

  M3:521
    وانکه ماهی باشد اندر روستا
    روزگاری باشدش جهل و عمی

  M3:522
    دِه چه باشد؟ شیخ واصل ناشده
    دست در تقلید و حجت در زده

  M3:523
    پیشِ شهرِ عقلِ کلّی‌، این حواس
    چون خرانِ چشم‌بسته در خراس

  M3:524
    این رها کن صورت افسانه گیر
    هِل تو دُردانه تو گندم‌دانه گیر

  M3:525
    گر به دُر ره نیست هین بر می‌ستان
    گر بدان ره نیستت این سو بران

  M3:526
    ظاهر‌ش گیر ار چه ظاهر کژ پرد
    عاقبت ظاهر سوی باطن برد

  M3:527
    اولِ هر آدمی خود صورت است
    بعد از آن جان کاو جمال سیرت است

  M3:528
    اولِ هر میوه جز صورت کی است؟
    بعد از آن لذت‌، که معنیِ وی است

  M3:529
    اولاً خرگاه سازند و خرند
    تُرک را زان پس به مهمان آورند

  M3:530
    صورتت خرگاه دان معنیت تُرک
    معنیت ملّاح دان صورت چو فُلک

  M3:531
    بهر حق این را رها کن یک نفس
    تا خر خواجه بجنباند جرس

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai