Masnavi-ye Maʿnavi
بخش ۱۵۱ - بیان آنک حق تعالی هرچه داد و آفرید از سماوات و ارضین و اعیان و اعراض همه به استدعاء حاجت آفرید‌؛ خود را محتاج چیزی باید کردن تا بدهد؛ کی ‌«امن یجیب المضطر اذا دعاه»؛ اضطرار‌، گواه استحقاق است
(d3-sh151, daftar 3, 16 beyts)
────────────────────────────────────────────────────────

  M3:3204
    آن نیاز مریمی بوده‌ست و درد
    که چنان طفلی سخن آغاز کرد

  M3:3205
    جزو او بی او برای او بگفت
    جزو جزوت گفت دارد در نهفت

  M3:3206
    دست و پا شاهد شوندت ای رهی
    منکری را چند دست و پا نهی

  M3:3207
    ور نباشی مستحق شرح و گفت
    ناطقهٔ ناطق ترا دید و بخفت

  M3:3208
    هر‌چه رویید از پی محتاج رُست
    تا بیابد طالبی چیزی که جست

  M3:3209
    حق تعالی گر سماوات آفرید
    از برای دفع حاجات آفرید

  M3:3210
    هر کجا دردی‌، دوا آنجا رود
    هر کجا فقری‌، نوا آنجا رود

  M3:3211
    هر کجا مشکل جواب آنجا رود
    هر کجا کشتی‌ست‌، آب آنجا رود

  M3:3212
    آب کم جو‌، تشنگی آور به‌دست
    تا بجوشد آب از بالا و پست

  M3:3213
    تا نزاید طفلک ِ نازک‌گلو
    کی روان گردد ز پستان شیر او‌؟

  M3:3214
    رو بدین بالا و پستی‌ها بدو
    تا شوی تشنه و حرارت را گرو

  M3:3215
    بعد از آن از بانگ زنبور هوا
    بانگ آب جو بنوشی ای کیا

  M3:3216
    حاجت تو کم نباشد از حشیش
    آب را گیری سوی او می‌کشیش

  M3:3217
    گوش گیری آب را تو می‌کشی
    سوی زرع خشک تا یابد خوشی

  M3:3218
    زرع جان را که‌ش جواهر مضمر‌ست
    ابر رحمت پر ز آب کوثر‌ست

  M3:3219
    تا ‌«سقاهم ربهم‌» آید خطاب
    تشنه باش‌، الله اعلم بالصواب

────────────────────────────────────────────────────────
Source: ganjoor.net via masnavi.ai